Όταν η αδικία γίνεται νόμος, ο αγώνας γίνεται καθήκον

Η μεγαλειώδης απεργιακή κινητοποίηση της 5ης Μάη ήταν η απάντηση του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας απέναντι στην καλά προετοιμασμένη επίθεση απέναντι στα δικαιωματά τους. Οι 300.000 κόσμου που έδειξαν ότι ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να αντισταθεί απέναντι σε όσα υποθηκεύουν το μέλλον της. Η διαρκής προσπάθεια καλλιέργειας της κοινωνικής συναίνεσης απέναντι στα μέτρα με το πρόσχημα του «αναγκαίου κακού» φαίνεται ότι τελικά δεν πέτυχε. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι καλούνται να πληρώσουν μια κρίση την οποία ούτε προκάλεσαν ούτε είχαν την οποιαδήποτε συμμετοχή στα κέρδη αυτών που την δημιούργησαν.
Η απεργιακή αυτή κινητοποίηση όμως σημαδεύτηκε από ένα τραγικό γεγονός. 3 άνθρωποι έχασαν τη ζωή εξαιτίας εγκληματικών πρακτικών τυφλής βίας που όχι μόνο δεν παρέχουν την οποιαδήποτε αποτελεσματικότητα στους αγώνες των εργαζομένων αλλά από ότι φάνηκε μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και στην απώλεια ανθρώπινων ζωών.
Λίγες ώρες μετά τον θάνατο των 3 εργαζομένων ο πρωθυπουργός προσπάθησε να εκμεταλλευτεί πολιτικά το γεγονός συνδέοντας με τον δήθεν μονόδρομο των μέτρων. Μας είπε, δηλαδή, ο κ.Παπανδρέου ότι για το θάνατο φταίνε οι διαδηλωτές που δεν καταλαβαίνουν ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος για τη χώρα και δεν επιδεικνύουν «πολιτική υπευθυνότητα»(!) και προχωρούν σε κινητοποίησεις. Η ΕΛ.ΑΣ. από την άλλη εκτός της σκληρής καταστολής των φοιτητικών συλλόγων με χημικά προχώρησε σε εφόδους σε σπίτια κατοίκων της περιοχής των Εξαρχείων καθώς επίσης και στο στέκι Μεταναστών όπου έσπαγαν με τα γκλοπ ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ολοκληρώνει τη στοχοποίηση της Αριστεράς καθώς μετά τον ΣΥΡΙΖΑ κατά την περίοδο των αγώνων για την προάσπιση της δημόσιας παιδείας και τον περασμένο Δεκέμβρη, σειρά για να τεθεί εκτός συνταγματικού πλαισίου πήρε και το ΚΚΕ. Η στοχοποίηση των δυνάμεων της αριστεράς αποδεικνύει ότι βασικός τους σκοπός είναι κατάπνιξη όσων αντιστέκονται απέναντι στα μέτρα που μας κλέβουν τη ζωή.
Η δυναμική των σημερινών κινητοποιήσεων μας γεμίζει με αισιοδοξία και με καθήκον για ακόμα μεγαλύτερες κινητοποιήσεις.Ο κόσμος της εργασίας στο δίλημμα συναίνεση ή αξιοπρέπεια διάλεξε αξιοπρέπεια! Ο αγώνας συνεχίζεται!

Το σχολείο του Δ.Ν.Τ.

Η κυβέρνηση του Πασόκ, υπό τις προσταγές του Δ.Ν.Τ, προχωρά σ ένα νέο εκπαιδευτικό πολυνομοσχέδιο που ορίζει το νέο καθεστώς πρόσληψης των εκπαιδευτικών ενώ υποβαθμίζει τόσο τη πρωτοβάθμια όσο και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και τα δυο αυτά έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Την αποδέσμευση του κράτους από την υποχρέωση του να χρηματοδοτεί τη δημόσια εκπαίδευση. Η ελεύθερη πτώση του δημοσίου σχολείου έχει ήδη ξεκινήσει...

Τι ακριβώς όμως μας λέει το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου; Καταργείται η έννοια του διοριστέου εκπαιδευτικού, ο αριθμός των προσλήψεων εξαρτάται από το Δ.Ν.Τ με περιθώρια ακόμα και ελαχίστων προσλήψεων λόγω της οικονομικής κρίσης, καταδικάζονται χιλιάδες νέοι-ες πτυχιούχοι σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, δεν δίνεται λύση για τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται ήδη στη λίστα αναμονής, απαξιώνονται πλήρως τα πτυχία και οι πανεπιστημιακές σπουδές, αυξάνονται τα ωράρια και η πίεση των εκπαιδευτικών, εισάγεται ο θεσμός της αξιολόγησης των σχολίων συνδεόμενη με άμεσα με τη χρηματοδότηση και φέρνοντας προ των πυλών το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Συγκεκριμένα, με τις προωθούμενες μεταρρυθμίσεις όλοι οι εκπαιδευτικοί θα προσλαμβάνονται ή θα διορίζονται μέσω διαγωνισμών ΑΣΕΠ(που καθόλου δεν αποτελόυν την κορωνίδα της αντικειμενικότητας και της διαφάνειας όπως καυχιέται η υπουργός), διαγωνισμών που θα πραγματοποιούνται κάθε 2 χρόνια, ανάλογα με τις «ανάγκες της οικονομίας»!! Δηλαδή δεν θα προκυρήσσεται συγκεκριμένος αριθμός θέσεων. Και τώρα με το ΔΝΤ μάλλον δεν θα προκηρύσσονται καθόλου θέσεις!! Και σαν να μην έφτανε αυτό για να καταφέρουν την περικοπή των εργαζόμενων εκπαιδευτικών επιστρατεύουν κάθε μέσο όπως: την συγχώνευση τμημάτων, δηλαδή δημιουργία τμημάτων στην καλύτερη των περιπτώσεων 30 ατόμων(κάτι που ουσιαστικά έχει παιδαγωγικές επιπτώσεις και δυσκολεύει το έργο του εκπαιδευτικού ),το κλείσιμο μικρών σχολείων σε απόμακρες περιοχές(αντιμετωπίζεται δηλαδή το σχολείο ως μια ακόμη επιχείρηση, που όταν έχει μεγάλο κόστος κλείνει αυξάνοντας έτσι τους ταξικούς φραγμούς) και τέλος την επαναφορά όσων είχαν διοριστεί σε διοικητικές θέσεις(σύμφωνα με τον νόμο ΠΑΣΟΚ) στις τάξεις.

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΒΑΘΕΙΑ ΓEΡΑΜΑΤΑ

Αφού λοιπόν πάρουμε πτυχίο θα υποχρεωνόμαστε σε συνεχείς εξετάσεις μέχρι να συγκεντρωθεί η βαθμολογική βάση για να πετύχουμε. Τότε θα ενταχθούμε σε έναν ενιαίο πίνακα υποψηφίων για διορισμό ή πρόσληψη. Για την τελική πρόσληψη (αν και όποτε επιτευχθεί) μπορεί να υπάρξει και μοριοδότηση, που όπως χαρακτηριστικά αναλύετααι από το υπουργείο είναι η επιτυχία στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ (μας λένε ξεκάθαρα πως θα χρειαστεί να συμμετέχουμε και πάνω από μια φορά σε διαγωνισμό), τα ακαδημαϊκά προσόντα, η προϋπηρεσία αλλά και τα κοινωνικά κριτήρια, που εννοείται πως δεν διευκρινίζονται.

“ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ”

Το πιστοποιητικό αυτό είναι προϋπόθεση ώστε να συμμετάσχει κάποιος υποψήφιος στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι γιατί οι απόφοιτοι της ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ σχολής αλλά και μιας σειράς άλλων σχολών που έχουν εξεταστεί επιτυχώς σε παιδαγωγικά μαθήματα θα πρέπει να αποδείξουν πως μπορούν να εργαστούν στο δημόσιο σχολείο;; Το ζητούμενο ήταν και παραμένει η επαρκής παιδαγωγική και διδακτική κατάρτιση των μελλοντικών εκπαιδευτικών στα πανεπιστήμια και η ουσιαστική επιστημονική στήριξη και επιμόρφωση των εν ενεργεία εκπαιδευτικών.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ: ΠΡΩΤΑ...ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ

Βασικό στοιχείο του...φτηνου σχολείου ειναι η αξιολόγηση του και αυτή ακριβώς προωθει το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας. Με τη διαδικασία αυτή, που σε πρώτη φάση θα είναι εσωτερική, επιδιώκεται η ενοχοποίηση του σχολείου και των εκπαιδευτικών για το παραγόμενο έργο, η νομιμοποίηση της απόσυρσης της κρατικής χρηματοδότησης και η παράδοση των σχολείων σε χορηγούς πάσης φύσεως. Τα σχολεία θα καταρτίζουν ετήσιο πρόγραμμα δράσης και στο τέλος της χρονικής χρονιάς θα κρίνονται για το βαθμό της υλοποίησής του.Ο έλεγχος ξεκινά από τα εκπαιδευτικά και φτάνει μέχρι το οικονομικό. Μα δεν είναι μετρημένα κουκια αυτα; Τι πρόγραμμα δράσης μπορει να κάνει το σχολέιο και μάλιστα να κριθεί από αυτο;;Όσων αφορά εμάς;; αφού και εαν καταφέρουμε μετα απο όλα τα παραπάνω να βρεθούμε στους επιτυχόντες του ΑΣΕΠ θα είμαστε επί δύο χρόνια υπό την επίβλεψη ενός μέντορα-αξιολογητή.Χάνεται δηλαδή η παιδαγωγική ελευθερία και υποθαλπτεται η φαντασία του εκπαιδευτικού εργου. Εαν και εφόσων ο μέντορας κρίνει πως το εκπαιδευτικό εργο του δόκιμου δεν είναι συμφωνα με τισ αντιλήψεις του αξιόλογο, τότε ο δόκιμος θα μεταφερθεί σε διοικητικές θέσεις των οποίων οι θέσεις δεν θα προκηρυσσονται!

Η απαντηση μας σε όλα αυτα θα πρέπει να είναι ΟΧΙ...Να ενώσουμε όλοι μαζί τις φωνές μας και μαζί με τους εργαζομένους-ες να πούμε πως δεν θα εφαρμοστεί κανένα μελανό σημειο είτε του νομοσχεδίου της Διαμαντοπούλου είτε των μέτρων που μας επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη πολιτική τους και το Δ.Ν.Τ!Το νομοσχέδιο της διαμαντοπούλου ειναι ακόμα ένα χτύπημα κατα τη διαρκεια οικονομικής κρίσης, της επιβάρυνσης των εργαζομένων,της πολιτικής των περικοπών,της πολιτικής του κέρδους ενάντια στο δικαίωμα μας για ζωη!! ουτε βημα πισω!

ΠΑΣΠ ή αλλιώς…ΠΑΣΟΚ

Η ελληνική κυβέρνηση θα μείνει στην ιστορία ως κυβέρνηση ψευτών και απατεώνων. Άλλα υποσχέθηκε προεκλογικά, άλλα υλοποίησε μετεκλογικά. Και από τότε μέχρι σήμερα, κάθε βδομάδα, άλλα λέει και άλλα κάνει. Αυτά που αποκλείει τον ένα μήνα, τον επόμενο τα θεωρεί αναπόφευκτα. Η γραμμή άμυνας που έχει, είναι μόνο για τα παπαγαλάκια της τηλεόρασης. Το περίστροφο (ή αλλιώς ΔΝΤ) που ζήτησε από την ΕΕ για να «εκβιάσει τις αγορές», τελικά το έβαλε στο στόμα της χώρας και πυροβόλησε. Είναι μια κυβέρνηση αποτυχημένη. Πάνω από όλα είναι μια κυβέρνηση επικίνδυνη. Οργανώνει και προχωρά στη μεγαλύτερη ληστεία και αναδιανομή πλούτου από τους πολλούς στους λίγους.

Το σενάριο τρόμου που γράφουν για την ελληνική κοινωνία δεν έχει τέλος. Κάθε μέρα θα έρχονται χειρότερα. Μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική ανατροπή είναι ο μόνος εφικτός τρόπος επιβίωσης. Διαφορετικά οι εγχώριοι πολιτικοί και οι διεθνείς επιτηρητές των αγορών, μας οδηγούν κατευθείαν στην εξόντωση. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ γκρέμισε και το τελευταίο φράγμα: έβαλε την οικονομική και κοινωνική πολιτική υπό την απόλυτη κατοχή των ΔΝΤ και ΕΕ. Το αποτέλεσμα;

• Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού και συντάξεων
• αύξηση του ΦΠΑ στο 23%
• απελευθέρωση απολύσεων
• ανασφάλιστη εργασία των νέων και …έπεται συνέχεια όπως μας απείλησε εμμέσως πλην σαφώς ο υπουργός οικονομικών την Κυριακή 2/5.

Ωστόσο στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχει ένας συγκεκριμένος πολιτικός χώρος που επιλέγει μπροστά σε όλες αυτές τις εξελίξεις να κρατά στάση, αν μη τι άλλο, μυστηριώδη για τους ανυποψίαστους και τουλάχιστον προκλητική για τους πιο… υποψιασμένους.

Πρόκειται για τη φοιτητική παράταξη όπου μην κατεβαίνοντας στην γενική συνέλευση, επαίρεται παράλληλα για την αυτονομία της ενώ φουσκώνει από υπερηφάνεια όταν δηλώνει ότι είναι ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για τη φοιτητική παράταξη όπου στα διοικητικά συμβούλια του Συλλόγου υπερασπίζεται ανοιχτά τα μέτρα της κυβέρνησης και του ΔΝΤ και δεν βρίσκει λόγο να διεξαχθεί γενική συνέλευση(???). Πρόκειται με δυο λόγια για μία συνδικαλιστική παράταξη όπου σε κάθε σύλλογο κοινή συνισταμένη των προσπαθειών της (ανεξαρτήτως των διαφορετικών μεθόδων που χρησιμοποιεί από σχολή σε σχολή-λ.χ. αλλού συντάσσεται υπέρ των μέτρων και αλλού κατά κρίνοντας ανάλογα με το ακροατήριο που απευθύνεται) αποτελεί το μπλοκάρισμα κάθε κινηματικής δράσης και η στοίχιση με την κυβερνητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Η απάντηση τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολη… Πρόκειται για την ΠΑΣΠ που σε αυτό το διάστημα επιλέγει να φανερώσει τον πραγματικό της εαυτό υπηρετώντας τα κυβερνητικά σχέδια για διέξοδο από την κρίση σε βάρος του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας.

Στην προσπάθεια της αυτή να αναπαράγει κλίμα «κανονικότητας» σε όλες τις σχολές έχει προφανώς επιστρατεύσει και τις τεχνικές χαμαιλεοντισμού που τη διακρίνουν. Είναι γνωστή άλλωστε η ικανότητα της να αλλάζει τελείως στάση ανάλογα με τους συσχετισμούς της σχολής. Δεν ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι στο κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση του αρ.16 σε κάποιους συλλόγους στήριζε το αγωνιστικό ενωτικό πλαίσιο και σε άλλους συλλόγους τασσόταν στο πλευρό της ΔΑΠ με πλαίσια αντικατάληψης. Σε αυτό το ίδιο πλαίσιο κινείται και το επιχείρημα που μονίμως μεταχειρίζονται οι συνάδελφοι της ΠΑΣΠ: «η ΠΑΣΠ δε συνδέεται με κανέναν τρόπο με το ΠΑΣΟΚ». Σε μία τέτοια συγκυρία λοιπόν η ΠΑΣΠ αντί να υπεκφεύγει χρησιμοποιώντας φθηνά συνδικαλιστικά επιχειρήματα καλύτερα να ξεκινήσει να απολογείται. Να απολογείται που είναι η κυβερνητική παράταξη μέσα στα πανεπιστήμια που αποσιωπά τα πολιτικά ζητήματα που καθορίζουν τις ζωές μας και μαυρίζουν το εργασιακό μας μέλλον. Και που κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να επιβάλλει την παθητικότητα στους φοιτητές ώστε να μείνουμε θεατές σε αυτή τη λεηλασία δικαιωμάτων που επιχειρεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Εδώ εντάσσεται και η επιλογή της να αποφεύγει και να σαμποτάρει τις Γενικές Συνελεύσεις ακριβώς γιατί τρέμει την πολιτική συζήτηση, τώρα ακόμα περισσότερο που το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε τη χώρα στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και στο ΔΝΤ.

Η ΠΑΣΠ θα έπρεπε να ντρέπεται να εμφανίζεται στη σχολή!!!

Ο στόχος της ΠΑΣΠ είναι ξεκάθαρος: να μην δημιουργηθεί καμία αντίδραση στις επιλογές του ΠΑΣΟΚ. Όσο και να μας λέει ότι δεν έχει σχέση με το ΠΑΣΟΚ, δυστυχώς για αυτούς η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Για αυτό άλλωστε - στο μόνο κείμενο που αναφέρθηκε στα οικονομικά μέτρα - ακολουθώντας τις ίδιες γραμμές άμυνας με το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να μας πείσει ότι όλα αυτά είναι αναγκαία. Γι’ αυτό δε θέλει να γίνει καμία Γενική Συνέλευση, ακόμα και ενόψει απεργιών και κινητοποιήσεων. Όποιος παίρνει θέση με την κυβέρνηση, την κομισιόν, το ΔΝΤ είναι εχθρός για τους εργαζομένους, τη νεολαία, για την κοινωνία ολόκληρη. Κι η ΠΑΣΠ έχει ήδη διαλέξει στρατόπεδο…

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ…

Ο κόσμος, όμως, βράζει και οι πολιτικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν τις ακραίες επιλογές στη οικονομία, ενδεχομένως να είναι εξίσου ακραίες. Ο στόχος είναι να μετατραπεί η απογοήτευση σε ενεργή πολιτική στάση. Αυτή την περίοδο ένας μόνο τρόπος μπορεί να αποτρέψει την επερχόμενη κατάσταση: Να υπερασπιστούν οι εργαζόμενοι και ιδιαίτερα εμείς οι νέοι το δικαίωμά μας σε μια αξιοπρεπή ζωή.
Πρέπει να μετατρέψουμε την απογοήτευση σε δύναμη για αγώνες! Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και να ορθώσουμε το ανάστημά μας, διεκδικώντας τα δικαιώματά μας. Απέναντι στην κυβέρνηση, στο ΔΝΤ και στους κυβερνητικούς εκπροσώπους στις σχολές (βλ. ΠΑΣΠ) που προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα πάνε καλά, ότι όλα τα μέτρα είναι αναγκαία, θα σηκώσουμε τη δική μας σημαία, αυτήν της αξιοπρέπειας!

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ,
ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ, ΜΑΖΙΚΟΥ, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

• ΕΞΩ ΤΟ ΔΝΤ
• ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ