Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Αριστερή Ενότητα

Η Αριστερή Ενότητα χαιρετίζει τους χιλιάδες διαδηλωτές, εργαζόμενους, ανέργους, συνταξιούχους, νεολαίους που πλημμύρισαν πάνω από 50 πόλεις της χώρας στις μεγαλειώδεις, σε όγκο και παλμό, απεργιακές συγκεντρώσεις της 23ης Φλεβάρη। Η μαχητικότητα, η αποφασιστικότητα και η μαζικότητα των χιλιάδων διαδηλωτών αποτελούν τη καλύτερη απάντηση στο πόλεμο που έχει κηρύξει στους εργαζόμενους και στη νεολαία η κυβέρνηση με την τρόικα. Είναι, πλέον, πιο ξεκάθαρο από ποτέ πως ο παρατεταμένος αγώνας και ο λαϊκός ξεσηκωμός είναι ο μόνος τρόπος για να αντισταθούμε στη διάλυση της κοινωνίας, για να αποφύγουμε την επιστροφή στο μεσαίωνα. Είναι πλέον σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ανειρήνευτη σύγκρουση που είτε θα λήξει προς όφελος της κερδοφορίας των επιχειρήσεων με ισοπεδωμένα όλα μας τα δικαιώματα, είτε θα λήξει προς όφελος των εργαζομένων και της νεολαίας.

«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω… Δίδακτρα!» Το τέλος του δημοσίου, δωρεάν και μαζικού Πανεπιστημίου προανήγγειλε η Α। Διαμαντοπούλου στη Σύνοδο Πρυτάνεων, στο Ναύπλιο। Όπως φαίνεται, το ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με την τρόικα «αγωνίζεται» για να αλλάξει την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας. Μνημόνια, περικοπές μισθών και συντάξεων, εργασιακή επισφάλεια και μαύρη εργασία, απελευθέρωση ωραρίων, ξεπούλημα δημοσίου πλούτου και… μέσα σε όλα αυτά Πανεπιστήμια επιχειρήσεις. Έτσι λοιπόν, η υπουργός Παιδείας μίλησε ξεκάθαρα για την ανάγκη οικονομικής αυτοτέλειας των Πανεπιστημίων. Το νέο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου, η νέα εργασιακή πραγματικότητα στο όνομα της ανάπτυξης, απαιτούν φοιτητές-πελάτες, δίδακτρα και εταιρίες-χορηγούς μέσα σε αυτά οι οποίες θα ‘εκταμιεύουν’ και τα ανάλογα ανταλλάγματα γι αυτούς! Στην εποχή της κρίσης και του μνημονίου απαιτείται το κράτος να απαλλαγεί πλήρως των ευθυνών του από τη χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Φοιτητικό κουπόνι… Το Υπουργείο Παιδείας στοχεύει στη λειτουργία των ιδρυμάτων βάσει διδάκτρων τα οποία θα είναι σε πρώτη φάση επιδοτούμενα από το κράτος μέσω φοιτητικών κουπονιών, και προφανώς σε δεύτερη φάση οι φοιτητές θα πρέπει να βρίσκουν μόνοι τους τα ποσά που απαιτούνται για να συνεχίσουν τις σπουδές τους। Έτσι το φοιτητικό κουπόνι καθιερώνει μια προσωπική πελατειακή σχέση μεταξύ φοιτητή και πανεπιστημίου, εξοικειώνει τους φοιτητές και τη κοινωνία με την έννοια της καταβολής αντιτίμου για τις σπουδές τους, αναπτύσσοντας έτσι μία τελείως αγοραία αντίληψη για την εκπαίδευση και τελικά στοχεύει στη πλήρη απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων τα οποία θα λειτουργούν πλέον ως επιχειρήσεις। Και μέσα σε όλα αυτά οι τράπεζες και τα φοιτητικά δάνεια που προβάλλονται από την κυβέρνηση ως απάντηση στην πραγματική αδυναμία της πλειοψηφίας των οικογενειών να καταβάλουν τα δίδακτρα που επιβάλει η πολιτική της ,εισάγοντας έτσι τους νέους και τις νέες στον απάνθρωπο τραπεζικό μηχανισμό, χρεώνοντάς τους τις σπουδές τους.

Το τέλος του μαζικού Πανεπιστημίου. Το νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» στην εκπαίδευση διαλύει πλήρως την έννοια του μαζικού Πανεπιστημίου, αφού πολλοί φοιτητές θα αδυνατούν να αναπεξέλθουν στη νέα ακαδημαική πραγματικότητα। Εργαζόμενοι φοιτητές, φοιτητές με χαμηλά εισοδήματα δεν θα μπορούν πλέον να σπουδάσουν, να αγοράσουν τα απαιτούμενα συγγράμματα ή να πληρώσουν τη σίτιση και την στέγαση τους καθώς και μεταφορά τους, λόγω της αύξησης των τιμών των εισιτηρίων. Την ίδια στιγμή, οι οικογένειές μας επωμίζονται τα βάρη της κρίσης, ολοένα και περισσότερο, με περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών παροχών κ.τ.λ. Ο στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο που δε θα είναι ούτε δημόσιο, ούτε δωρεάν και στο τέλος ούτε πανεπιστήμιο.

Οι νέες εργασιακές σχέσεις, η ελαστική ανασφάλιστη και μαύρη εργασία, η αντικατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων από τις ατομικές και επιχειρησιακές συμβάσεις, το καθεστώς της μαθητείας για τους νέους εργαζόμενους επιτάσσουν ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο। Ένα πανεπιστήμιο-επιχείρηση όπου οι φοιτητές-πελάτες θα κυνηγάνε πιστωτικές μονάδες για να φτιάξουν τον ατομικό τους φάκελο, θα αγοράζουν τα συγγράμματά τους, θα πληρώνουν δίδακτρα και θα αποφοιτούν χωρίς να έχουν καμία δυνατότητα συλλογικής κατοχύρωσης. Στόχος είναι η παραγωγή απόφοιτων πολλών ταχυτήτων, που θα κυνηγάνε μια ζωή πιστοποιήσεις, μελλοντικών εργαζομένων που θα ανταγωνίζονται σκληρά ο ένας τον άλλο χωρίς να μπορούν να διεκδικήσουν συλλογικά τα δικαιώματά τους απέναντι στην εργοδοσία. Γι αυτό η κυβέρνηση προτείνει: κέντρα αριστείας για τους λίγους, μαζικά κέντρα κατάρτισης για την γενιά της επισφάλειας, για τους πολλούς.

Αυταρχική δημοκρατία και ανελέητος πόλεμος σε όποιον αντιστέκεται… Σε αυτό το Πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν, δεν χωράει το Άσυλο, η συλλογικότητα, η κριτική σκέψη και η αγωνιστική διεκδίκηση। Η κυβέρνηση ακολουθεί την πολιτική της μηδενικής ανοχής, του τσακίσματος και της ποινικοποίησης κάθε δίκαιου αγώνα, των ποινικών διώξεων σε συντρόφους και συναγωνιστές που στάθηκαν στο πλάι των μεταναστών εργατών πείνας, της σκληρής καταστολής των κινητοποιήσεων, της συρρίκνωσης της δημοκρατίας. Οι μισθωτοί βαφτίζονται «προνομιούχοι», οι αγωνιζόμενοι κλάδοι «συντεχνίες» (εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, γιατροί, φαρμακοποιοί κτλ), όποιοι αντιστέκονται και δείχνουν ανυπακοή στις άδικες αυξήσεις, συμμετέχοντας στο κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» βαφτίζονται «τζαμπατζήδες», όποιοι διεκδικούν ένα ανθρώπινο περιβάλλον διαβίωσης όπως οι κάτοικοι της Κερατέας βαφτίζονται «ταραχοποιοί». Από τη μεριά μας αναγνωρίζουμε ως μόνο χρέος μας τη ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, η κυβέρνηση διεξάγει τον πιο σκληρό ταξικό πόλεμο απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας। Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποτελεί μία από τις όψεις της κρίσης που οι πολιτικές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού δημιούργησαν. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να δώσει την απάντηση του μαζί με τους εργαζόμενους και όλα εκείνα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας που έρχονται αντιμέτωπα με την κρίση. Μέσα στην καθημερινότητά μας, συναναστρεφόμαστε με καθηγητές-εργαζόμενους, συμβασιούχους που βιώνουν ένα σκληρό καθεστώς επισφαλούς εργασίας, ενώ πολλοί από αυτούς μένουν για μήνες απλήρωτοι!

Και η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησης και του μνημονίου। Το φοιτητικό κίνημα σε συμπόρευση με το εργατικό χρειάζεται με ξεκάθαρο τρόπο να προβάλει τα αιτήματα του: Παλεύουμε για τη μη κατάθεση του νόμου-πλαίσιο Διαμαντοπούλου, για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της, για την ανατροπή του μνημονίου, για την απεμπλοκή μας από τον μηχανισμό του ΔΝΤ. Διεκδικούμε να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση τους και να μην φορτωθεί το βάρος του χρέους στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας. 

Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση, χέρι-χέρι με τον αντιδραστικό μηχανισμό των ΜΜΕ, συκοφάντησαν τους κοινωνικούς αγώνες। Συκοφάντησαν τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ, μίλησαν για «τσαμπατζήδες», για μετανάστες «λαθραίους», για το άσυλο που «εμποδίζει» ουσιαστικά την υλοποίηση των πιο αυταρχικών πολιτικών, τρομοκράτησαν και έθεσαν τους αγώνες και τις κοινωνικές αντιστάσεις στη σφαίρα της «ανομίας»। Προφανώς, για την κυβέρνηση εάν δεν πληρώσουμε τα δίδακτρα που θέλουν να μας επιβάλουν θα είμαστε κι εμείς «τζαμπατζήδες», αλλά το πιθανότερο είναι να μας στερήσουν τη δυνατότητα πρόσβασης στη γνώση και στην εκπαίδευση. Απένατι σε αυτούς που υποθηκεύουν το μέλλον και το παρόν μας, οφείλουμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας στη μόρφωση και την εργασία. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια μας, να αντισταθούμε στα μέτρα και τις πολιτικές που φτιάχτηκαν από άλλους, για εμάς, χωρίς εμάς.