Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019



ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Με αφορμή το φετινό Athens Pride που έγινε το Σάββατο 8 Ιουνίου
( ‘’ Ο δρόμος έχει τη δική μας ιστορία’’) σκεφτήκαμε να αναλύσουμε περαιτέρω τόσο το γεγονός καθεαυτό όσο και την ευρεία διάσταση που έχει λάβει σήμερα.

Αφετηρία των Pride αποτελούν τα γεγονότα του Stonewall όπως αυτά συνέβησαν στη Νέα Υόρκη το 1969. Εκείνη την περίοδο η παρενόχληση, ο εκφοβισμός και τα χτυπήματα σε ομοφυλόφιλα και τρανς άτομα διαμόρφωναν την καθημερινότητα τους. Μετά από μια σειρά σκληρών επιθέσεων της αστυνομίας στο gay-trans bar “stonewall” στις 28 Ιουνίου αλλά και παρόμοιων περιστατικών σε αντίστοιχα μπαρ της περιοχής με πρόφαση την παράνομη πώληση αλκοόλ, ακολούθησαν τα πρώτα καλέσματα της gay και της trans κοινότητας σε μαζικές συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια για την ομοφυλοφυλική απελευθέρωση. Το πρώτο σύγχρονο queer κίνημα διεκδίκησε προστασία στον εργασιακό χώρο, άρση της ατυνομικής βίας εναντίον τους, ανάκληση των νόμων περί σοδομισμού και νομοθεσία κατά των διακρίσεων.
Όλα αυτά οδήγησαν στην λεγόμενη ‘πορεία του Stonewall’ που πραγματοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο σαν διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά των διακρίσεων και της βίας, καθιστώντας τη τo πρώτο gay pride .
Όπως ήταν αναμενόμενο το γεγονός αυτό γνωστοποιήθηκε και εκτός των ΗΠΑ και απέκτησε φήμη και δυναμική. Πορείες και εξεγέρσεις βλέπουμε να ξεσπούν σε πολλά μέρη του κόσμου. Ο Ιούνιος έχει ανακηρυχθεί ως μήνας υπερηφάνειας του lgbtq+, και συγκεκριμένα η 28η Ιουνίου είναι η ΛΟΑΤΚΙ+ pride day.

Για να φέρουμε όμως τα πράγματα στην ελληνική πραγματικότητα είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι τα πράγματα σήμερα εξακολουθούν να μην είναι ρόδινα. Ο ρατσισμός, η κακία, η περιθωριοποίηση και πολλές φορές η απειλή και η βία ( λεκτική και σωματική) κυριαρχούν. Η διαφορετικότητα τίθεται στο στόχαστρο και αποτελεί αντικείμενο κριτικής και κακοπροαίρετων συμπεριφορών.
Τα άτομα που ανήκουν στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα δέχονται επικρίσεις, πιέσεις και δεν έχουν την ελευθερία να αναπτύξουν τις προσωπικότητές τους
όπως αυτά επιθυμούν.
Έρχονται καθημερινά (και ειδικά σε περιόδους pride) αντιμέτωπα με επιχειρήματα όπως ‘’ας κάνουν ό,τι θέλουν αλλά σπίτι τους!’’ και ‘’ δεν είμαι ρατσιστής αλλά μου ταράζουν την αισθητική’’ , που ανοίγουν τον μονόδρομο της απόκρυψης των ‘θέλω’ τους.
Ακόμα και σήμερα η κριτική που δέχονται από διάφορες κοινωνικές ομάδες (πολλές φορές κι από την αριστερά) έχει στόχο να αποθαρρύνει και να μειώσει το κίνημα.
To Pride δίνει χώρο σε τέτοια άτομο να εκφραστούν και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Φέτος, γιορτάστηκαν τα 50 χρόνια από τις εξεγέρσεις του stonewall, ενώ ταυτόχρονα αφιερώθηκε στη μνήμη του δολοφονημένου Ζακ/Zackie.

Αναλύοντας βέβαια τα πράγματα βαθύτερα, τα ερώτηματα που μας γεννιούνται όμως είναι τα εξής:
Μόνο τον Ιούνιο μπορούν να πάρουν το βήμα; Μόνο τον Ιούνιο τους αποδεχόμαστε;
Πού είναι οι υπόλοιπ@ όλο τον χρόνο; Αυτ@ που τον Ιούνιο ασπάζονται το γκλίτερ και βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας ελευθερία και ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ.
Εταιρείες που χρηματοδοτούν την πορεία του Ιουνίου – ως μικρή επιχορήγηση υποστήριξης- αλλά τον Φεβρουάριο ή τον Σεπτέμβρη
αδρανούν (στην καλύτερη των περιπτώσεων)για τα δικαιώματά τους.

Εκτός από την εικόνα της υποστήριξης που μεταδίδεται στο pride από χιλιάδες ανθρώπους, βλέπουμε κι άλλη μια πραγματικότητα. Η εμπορευματοποίηση των pride (εταιρείες που παράγουν προιόντα με πολύχρωμες σημαίες, gay/trans positive διαφημίσεις τον μήνα του pride κλπ) και η εκμετάλλευση της ανάγκης για υποστήριξη με συμφεροντολογικούς σκοπούς (πχ από πολιτικούς που προσπαθούν να δείξουν ένα καλό πρόσωπο), μονοπωλούν την πορεία σε σημείο που ένα μεγάλο μέρος της κοινότητας αναρωτιέται αν αξίζει να πάει. Χαρακτκριστική ήταν και φέτος η παρουσία πολιτικών που καταψήφισαν πριν μερικά χρόνια την υπογραφή για σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών!

Η αριστερή ενότητα είναι έμπρακτα δίπλα στο “διαφορετικό” και αγωνίζεται για ίση αντιμετώπιση σε κοινωνικό και εργασιακό χώρο ανεξάρτητα από φύλο, χρώμα, σεξουαλικότητα κοκ. Ανησυχούμε, ωστόσο, για το αποτέλεσμα ενός pride που άθελα του ταυτίστηκε με τον καπιταλισμό και τον άκρατο φιλελευθερισμό.
Εναλλακτικά, προτάσσουμε την αυτοοργάνωση και τη συλλογική διεκδίκηση των δικαιωμάτων στους δρόμους. Επιτυχημένο παράδειγμα αποτελεί το αυτοοργανωμένο pride που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στη θεσσαλονίκη από άτομα και συλλογικότητες της πόλης (φέτος έγινε το 3ο), ανεξάρτητο από χορηγούς και απόλυτα δημοκρατικό στον συντονισμό του. Θεωρούμε σημαντικά τέτοιου είδους εγχειρήματα που μόνο σκοπό έχουν τον αγώνα ενάντια στο σκοτάδι της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας, της περιθωριοποίησης.

Εμείς θα συνεχίσουμε σε αυτόν τον αγώνα, και δε θα κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην εμπορευματοποίηση της διεκδίκησης βασικών δικαιωμάτων! Κανείς/καμία δεν πρέπει να φοβάται λόγω του φύλου και της σεξουαλικότητας του/της, κανείς/καμία δεν πρέπει να κρύβεται! 

Τα δικαιώματα κερδίζονται στους δρόμους, ούτε με χορηγούς ούτε σε διαδρόμους!



Τρίτη, 14 Μαΐου 2019


Τρία χρόνια, Αντίσταση, Αλληλεγγύη και Αυτοοργάνωση!
3  Χρόνια City Plaza
Εδώ και αρκετούς μήνες η Ευρώπη γράφει ακόμη μία σκοτεινή σελίδα στην ιστορία τηςχοντας να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο μεταπολεμικά κύμα εισόδου προσφύγων μέσα στα γεωγραφικά της όρια, απάντησε –από τη σκοπιά των κρατών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης- με εγκατάλειψη κάθε ανθρωπιστικής αρχής, κάθε δικαιώματος που προκύπτει από τη συνθήκη της Γενεύης, με όργιο καταστολής, ρατσισμού και βαρβαρότητας. Κλειστά σύνορα, φράχτες, συρματοπλέγματα, πλαστικές σφαίρες, στρατόπεδα κράτησης και πνιγμοί είναι η υποδοχή της «πολιτισμένης» δύσης σε ανθρώπους κυνηγημένους από πολέμους και δικτατορίες που σε μεγάλο βαθμό η ίδια στήριξε και ανέχθηκε.

Στην Ελλάδα, χώρα πρώτης υποδοχής των προσφύγων στην Ευρώπη, η κατάσταση δεν είναι  πολύ διαφορετική. Τα χερσαία σύνορα παραμένουν –παρά τις πρότερες δεσμεύσεις της «πρώτης φοράς αριστερά» κυβέρνησης- κλειστά και περιφραγμένα, ασφαλές πέρασμα δεν υπάρχει, η κρατική μέριμνα είναι εντελώς πρόχειρη και ανεπαρκής, οι φασιστικές πρακτικές, σαν αυτές που είδαμε στα Γιαννιτσά, την Κω και αλλού, παραμένουν ατιμώρητες και γίνονται ανεκτές.

Απέναντι σε όλα αυτά ένα τεράστιο, ανατριχιαστικά συγκινητικό κύμα αλληλεγγύης έχει ξεσπάσει στην ελληνική κοινωνία. Είναι, χωρίς καμία υπερβολή, εκατομμύρια οι άνθρωποι που έχουν συνδράμει με κάθε τρόπο τους πρόσφυγες -με όποιον τρόπο μπορούν .
Η αλληλεγγύη αυτή χρειάζεται να αποκτήσει οργανωμένα χαρακτηριστικά, αλλά και να αποκτήσει έναν συνεκτικό πολιτικό και κοινωνικό λόγο που να θέσει στο προσκήνιο τις ανάγκες των προσφύγων, μετατρέποντάς τις σε ένα μαζικό διεκδικητικό κίνημα, αλλά και αναβαθμίζοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη που εκφράζεται.

Το Hotel City Plaza, κοντά στην πλατεία Βικτώριας, ήταν ένα ξενοδοχείο υπό καθεστώς ιδιαίτερης ιδιοκτησίας, το οποίο από το 2016 μέχρι και σήμερα στεγάζει πάνω από 300 πρόσφυγες και μετανάστες, δίνοντας τους τη δυνατότητα να ζήσουν υπό κανονικές συνθήκες διαβίωσης, σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Καταλήφθηκε έναν μήνα μετά το κλείσμο των συνόρων και την εφαρμογή της Ευρωτουρκικής Συμφωνίας (Παρασκευή 22 Απριλίου 2016).  Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβίζονταν στην Ελλάδα και μέσα σε λίγες ημέρες έπρεπε να επιβιώσουν άστεγοι στους δρόμους, το λιμάνι του Πειραιά, τους πρόχειρους καταυλισμούς του στρατού και, δίπλα μας, στην πλατεία Βικτωρίας.

Το City Plaza, τμήμα του μεγαλειώδους κινήματος αλληλεγγύης του 2015-16, αντιστάθηκε στην νέα αυτή «κανονικότητα» στα σύνορα της Ευρώπης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κατάληψη προσφύγων στην Ευρώπη, και οι άνθρωποι που που ζουν εκεί ή που το στηρίζουν με κάποιον τρόπο, ασκούν συνεχώς πιέσεις στο κράτος για την επίλυση του προσφυγικού και την άμεση δράση για το μεγάλο πρόβλημα της στέγασης προσφύγων. Στην πράξη, αμφισβήτησε τον όψιμο «πραγματισμό» της «κυβερνώσας Αριστεράς», η οποία διαμήνυε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από την επιβολή του δίκαιου του ισχυρού ενώ ταυτόχρονα η επανοικειοποίηση των κοινωνικών υποδομών αποτελεί, παρότι τυπικά μη «νόμιμη», μια κοινωνικά δίκαιη και νομιμοποιημένη πράξη.

Σήμερα, στα τρία χρόνια του City Plaza, συνεχίζουμε να επιμείνουμε ότι ο αγώνας ντόπιων και προσφύγων είναι περισσότερο επίκαιρος από ποτέ. Η ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση, παρά την χρεωκοπία και τα καταστροφικά αποτελέσματα της ακολουθούμενης πολιτικής τους, επιμένουν να επιτίθενται στους πρόσφυγες και να στρώνουν το δρόμο στην Ακροδεξιά. Σε αυτό τον ολισθηρό δρόμο εντάσσονται και οι πρόσφατες εκκενώσεις προσφυγικών καταλήψεων, οι οποίες με τη γνωστή τακτική της μετατροπής των προσφύγων σε εξιλαστήρια θύματα, προώθησαν περαιτέρω την καμπάνια σπίλωσης της αλληλεγγύης και των δαιμονοποίησης αγώνων των μεταναστών. Το αίτημα παραμένει το ίδιο: τέτοιες πρωτοβουλίες(όπως αυτή του city plaza) θα έπρεπε να γίνονται με κρατική ευθύνη. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό, οι γειτονιές θα παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους σε πράξεις υποστήριξης και αλληλεγγύης.

Η επέτειος των τριών χρόνων του City Plaza είναι ένα ακόμη κάλεσμα στον κόσμο της αντίστασης και την κοινωνία της αλληλεγγύης. Είναι επείγον και αναγκαίο να αγωνιστούμε για να σταματήσουν η εξαθλίωση στα Hot Spot των νησιών, οι παράνομες επαναπροωθήσεις στον Έβρο και το Αιγαίο, η μονιμοποίηση και επέκταση των άθλιων προσφυγικών στρατοπέδων. Να αγωνιστούμε για την ισότητα και την αλληλεγγύη των καταπιεσμένων. Για την ελευθερία μετακίνησης και την παραμονή με δικαιώματα!

Η αλληλεγγύη θα νικήσει!