Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

Η βία και οι εκφάνσεις της σε περίοδο καραντίνας



Όταν ρομαντικοποιούμε την καραντίνα, ρομαντικοποιούμε ένα προνόμιο.

Το προνόμιο αυτών που δεν υφίστανται καθημερινά τον κύκλο βίας που διευ κολύνει ο εγκλεισμός μας στο σπίτι. Βία που διακρίνεται σε πολλά επίπεδα, βία στην οποία οφείλουμε να παρέμβουμε.

Το κράτος μιλά για «ποιοτικό χρόνο με τους αγαπημένους μας», για «εποικοδομητική απασχόληση», για «ατομική ευθύνη», για «υπευθυνότητα»


Φαίνεται να αγνοεί ότι πολλές και πολλοί βρίσκονται εγκλωβισμένες/οι με τους κακοποιητές τους. Πρόκειται για ενδοοικογενειακή βία με δυνητικούς θύτες και θύματα όλα τα μέλη μίας οικογένειας. Στατιστικές έρευνες που τρέχουν αυτή την περίοδο μιλούν για αύξηση στις κλήσεις τηλεφωνικών γραμμών που αφορούν στην ενδοοικογενειακή βία όσο διανύουμε αυτές τις συγκυρίες.
Δεν μπορεί κανείς να κάνει λόγο για «ασφάλεια», «προστασία», «δημιουργική απομόνωση» υπό αυτές τις συνθήκες.
Τα «εν οίκω μη εν δήμω», μία νοοτροπία που επιτρέπει στους κακοποιητές κάθε μορφή τραυματικής συμπεριφοράς εδώ και χρόνια, πρέπει να σταματήσει. Με κοινωνικούς χώρους και εργασίες να έχουν σε ένα μεγάλο μέρος τους κλείσει, βλέπουμε απλώς ανθρώπους ανήμπορους να ξεφύγουν από τη βία και την καταπίεση. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο.
Ο ρόλος μας είναι να διευκολύνουμε κάθε θύμα να αποδράσει, να σπάσει τον κύκλο.
Κάνουμε το αναγκαίο βήμα να δράσουμε υπέρ τους καλώντας γραμμές που παρέχουν την κατάλληλη βοήθεια/ καθοδήγηση.
Αλλιώς εν καιρώ ο πόνος και η βία θα ταξιδεύει ανάμεσα στις οικογένειες μέχρι κάποιος/α να τολμήσει να αντιδράσει, να μιλήσει.


Παράλληλα, πλέον με μεγαλύτερη συχνότητα, αναρτώνται άρθρα που αποκαλύπτουν τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν γύρω μας. Μάλιστα, με πρόφαση τον COVID19, την κατάχρηση της ψυχολογικής φθοράς που προκαλεί ο εγκλεισμός και των απαράδεκτων αστεϊσμών, για τα ΜΜΕ οι δολοφονημένες γυναίκες ήταν θύματα της καραντίνας και της "τρέλας" που προκάλεσαν αυτές στον σύντροφό τους. Για τις φυλλάδες το να αφαιρείς τη ζωή μιας γυναίκας είναι απλώς μία στιγμή παραφροσύνης.
Από τους αστυνομικούς που δολοφονούν σε δημόσια θέα συζύγους και φίλες τους για φερόμενες δικαστικές διαμάχες, μέχρι φοιτητές που καταλήγουν να σκοτώνουν τη γυναίκα με την οποία συζούν, βλέπουμε σε επανάληψη το πρόσωπο της έμφυλης βίας. Μέσα από άλλους κοινωνικούς ρόλους και άλλες κοινωνικές θέσεις.
Η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες είναι αληθινές. Είναι όλες οι ενδείξεις που και πάλι παραβλέπουμε για μεγάλα χρονικά διαστήματα ,συνειδητά, οι οποίες κλιμακώνονται μέχρι να φτάσουμε σε μία ακόμη γυναικοκτονία. Τα ΜΜΕ συνεχίζουν να αποκρύπτουν τα πραγματικά αίτια αυτών των εγκλημάτων. Ακούμε πάντα για «έγκλημα πάθους», «μοιραίο ατύχημα», «λάθος εν βρασμώ ψυχής», πλέον για «έκλημα εγκλεισμού». Για ακόμη μια φορά είδαμε επικεφαλίδες να προσπαθούν να ξεπλύνουν μια δολοφονία καταφεύγοντας στην επίκληση του “καλού παιδιού”, που αυτή τη φορά ήταν «ο φοιτητής ιατρικής που δεν άντεξε την αναγκαστική συγκατοίκηση».
Δεν είναι η καραντίνα, είναι η πατριαρχία!


Ίσως, όμως, η πιο σιωπηλή μορφή βίας και η πιο απρόβλεπτη είναι αυτή που ασκούμε στον εαυτό μας.
Αρκετά άτομα γύρω μας, είτε υποφέρουν διαγνωσμένα είτε όχι, από κάποια ψυχική διαταραχή, προσπαθούν να εκτονώσουν τη βία που δέχονται ασκώντας βία στον εαυτό τους. Το Παρατηρητήριο αυτοκτονιών του οργανισμού Κλίμακα κατέγραψε 51 αυτοκτονίες το διάστημα αυτό (26/2-30/3), τα περισσότερα περιστατικά σημειώθηκαν στην Αττική (18%) και Κρήτη (20%). Όπως αναφέρεται στη στατιστική έρευνα του οργανισμού , τα στοιχεία αυτά έως τώρα δεν παρουσιάζουν μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με προηγούμενες χρονικές περιόδους, ωστόσο η καταγραφή βρίσκεται σε εξέλιξη και δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει σημαντική αύξηση στο επόμενο διάστημα του υποχρεωτικού εγκλεισμού. [www.klimaka.org.gr]
Ο αυτοτραυματισμός με όλες τις μορφές που μπορεί να πάρει, είτε έκδηλες, είτε άδηλες, μάς θυμίζει ότι είναι εξίσου επικίνδυνος. Φυσικά, η δική μας θέση είναι στο πλαίσιο της αλληλεγγύης και της αλληλοϋποστήριξης να παρέχουμε όση βοήθεια μπορούμε στα άτομα που φανερά υποφέρουν από αυτό, πάντα σεβόμενοι/ες τη σύνθετη και λεπτή φύση του ζητήματος. Μερικές φορές το να γνωρίζουν ότι ο/η ένοικος στον κάτω όροφο θα είναι εκεί για εκείνους, είναι κρίσιμο για την εξέλιξη της ψυχικής υγείας.
Ειδικά σε μία περίοδο που η απομόνωση κάνει το θύμα να ασφυκτιά ψάχνοντας διέξοδο με κάθε τρόπο.

Στο πλαίσιο της καραντίνας δεν μπορούμε να παραβλέψουμε μορφές βίας που μπορεί να μην είναι αυτόματα ορατές αλλά προκαλούν σημαντικές επιπτώσεις όπως να επηρεάζουν τη διάθεση και την κρίση πολλών ανθρώπων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της παραπληροφόρησης και της τρομολαγνείας των ΜΜΕ.
Οι πληροφορίες που δεχόμαστε κάθε μέρα το τελευταίο διάστημα από το Υπ. Πολιτικής Προστασίας στα δελτία ειδήσεων, δεν έχουν αποκλειστικά ενημερωτικό χαρακτήρα. Καλλιεργούν φόβο και τρόμο στις κοινές συνειδήσεις όπως συνηθίζουν άλλωστε) και προκαλούν άγχος για την επόμενη μέρα. Εικόνες μέσα από εντατικές με ανθρώπους να ψυχορραγούν ή ομογενείς που βγαίνουν στα παράθυρα των ειδήσεων να καλούν τον κόσμο να Μείνει Σπίτι δεν εμπνέουν ασφάλεια και σιγουριά.
Επιπλέον, παρατηρούνται περιστατικά παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ, όπως τα ψεύτικα βίντεο από την “πολυκοσμία” στην παραλία θεσσαλονίκης. Τέτοια περιστατικά εντείνουν περισσότερο την τρομολαγνεία που επικρατεί και βλάπτουν ιδιαίτερα ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, και ανθρώπους που ζουν μόνοι τους.

Εκτός από τα ΜΜΕ βέβαια, η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ κατέχει κι άλλους μηχανισμούς ώστε να διεκπεραιώσει τους στόχους της και να επιβάλλει τη κυρίαρχη ιδεολογία της. Εν προκειμένω η ραγδαία αύξηση της καταστολής εν όψει των μέτρων που πάρθηκαν για την αντιμετώπιση του covid-19 και την μείωση διασποράς της εγείρουν κάποιους προβληματισμούς. Καθημερινά γνωστοποιούνται καταγγελίες σχετικά με τη βία και την αυθαιρεσία των αστυνομικών ( πχ πρόστιμο σε άστεγο και προσφύγισσα στη Μόρια, κακομεταχείρηση ηλικιωμένου από δημοτικούς αστυνομικούς) τα οποία δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ως μεμονωμένα περιστατικά. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να μην προχωράει σε μαζικές προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών, να μην φροντίζει για τον απαραίτητο εξοπλισμό ατομικής προστασίας και να μην ενισχύει το δημόσιο σύστημα υγείας.
Μάλιστα, στις σημερινές κινητοποιήσεις που πραγματοποίησαν γιατροί, νοσηλευτές και λοιπό υγειονομικό προσωπικό στα αίθρια των νοσοκομείων τους τηρώντας τις αποστάσεις ασφαλείας -με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας 7/4- και διεκδικώντας την υλοποίηση των αιτημάτων τους και την επαρκή ενίσχυση του ΕΣΥ, βρέθηκαν αντιμέτωποι με κρατικές δυνάμεις καταστολής. Συγκεκριμένα, αστυνομικοί πραγματοποίησαν αυστηρούς ελέγχους (βλ. κωδικό μετακίνησης κτλ) και παρέμειναν επίμονα στους χώρους των κινητοποιήσεων επιδιώκοντας να τις παρεμποδίσουν.

Ήδη από τους πρώτους μήνες διακυβέρνησής της η ΝΔ έδειξε πως η καταστολή στο πλαίσιο του δόγματος ’νόμος και τάξη’ ιεραρχούνται ψηλά στην ατζέντα της καθώς θέλει να επιβληθεί και συντηρηθεί κάνοντας τους/ις φοιτητές/τριες και τους/τις εργαζομένους/ες αλλά και κάθε μέλος της κοινωνίας πειθαρχημένο.

Μένουμε Σπίτι, ακολουθούμε τα μέτρα, προστατεύουμε τους εαυτούς και τους συνανθρώπους μας από τον ιό με αίσθημα συλλογικής ευθύνης, αλλά ποιος θα προστατέψει εμάς από τους προστάτες;

Η βία που δεχόμαστε είναι και από τους υποστηρικτές του νεοφιλελεύθερου δόγματος που την κρίσιμη αυτή περίοδο δείχνουν ακόμη μια φορά τις προθέσεις τους.
Η βία της εργοδοσίας γίνεται ολοφάνερη καθώς μέσα από αυξήσεις ωραρίων (πχ εργαζόμενοι/ες σε σούπερ μάρκετ) , τις απολύσεις (ή τη μη ανανέωση συμβάσεων) και τις ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας (κάποιες εταιρείες καθυστέρησαν ή δεν επέβαλαν καθόλου το καθεστώς τηλεργασίας). Στο βωμό της κερδοφορίας το κεφάλαιο φορτώνει στις πλάτες των εργαζομένων τα βάρη της επιδημίας.
Ως Αριστερή Ενότητα τόσο στην ιδιαίτερη σημερινή συγκυρία όπως και σε κάθε συγκυρία, στεκόμαστε δίπλα σε αυτ@ που έχουν ανάγκη, φροντίζουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας με αίσθημα συλλογικότητας, δείχνουμε στήριξη και αλληλεγγύη στ@ εργαζόμεν@ και διεκδικούμε τα αναγκαία για την κοινωνία που οραματιζόμαστε.

Ενάντια στην ενδοοικογενειακή και έμφυλη βία
Ενάντια στη βία των ΜΜΕ
Ενάντια στη βία της εργοδοσίας
Ενάντια στη βία της κρατικής καταστολής

Σπάμε τον κύκλο της βίας!



Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020




                          Κυβερνητική πανδημία

Η πανδημία του COVID-19 που πρωταγωνιστεί το τελευταίο διάστημα στο παγκόσμιο σκηνικό έχει επιφέρει αλλαγές στην καθημερινότητα μας βάζοντας στο τραπέζι νέα ερωτήματα και προβληματικές που τόσο το κοινωνικό σύνολο όσο και η πολιτική ηγεσία καλούνται να αντιμετωπίσουν.

Με το σλόγκαν των ημερών «Μένουμε Σπίτι» να κυριαρχεί στα ΜΜΕ γίνεται ταυτόχρονα λόγος για ‘’ατομική ευθύνη’’. Στο πλαίσιο μιας ευνομούμενης κατά το φαίνεσθαι πολιτείας έχει αξία να αποδομήσει κανείς την φράση αυτή.

Αρχικά θα πρέπει να τονιστεί πως η κυβέρνηση προέβαλε το προαναφερθέν «σλόγκαν» ως μια καθολική επιβολή χωρίς να κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους ανάλογα με τις επιμέρους ανάγκες τους. 

Μένουμε Σπίτι. Αλλά σε ποιο σπίτι; Δίπλα σε ποιους; Μόνοι μας;
Άνθρωποι λόγου χάριν που είναι άστεγοι δεν προβλέπεται κάποιου είδους στέγαση, πρόσφυγες στα κέντρα κράτησης που βιώνουν τον εγκλεισμό ούτως ή άλλως ,τις αντίξοες συνθήκες και την πλήρη απουσία τροφίμων και ειδών ανάγκης. Οικογένειες με προβλήματα ενδοοικογενειακής βίας, άτομα που νοσούν ψυχικά και τέλος, φοιτητ(ρι)ες που μένουν στις εστίες χωρίς τη λειτουργία λεσχών, που μάλιστα βρίσκονται υπό την απειλή της έξωσης, μετά την απόφαση της κυβέρνησης για εκκένωση των εστιών.

Το «μένουμε σπίτι» από προτροπή κατέληξε σε προσταγή. Η απαγόρευση κυκλοφορίας επιδεινώνει την ήδη δύσκολη ζωή ευπαθών ομάδων (όπως οι προαναφερθείσες) και δημιουργεί προβλήματα σε τομείς ζωής, εργασίας, μίσθωσης. Όπως διαπιστώνει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ακόμα και ένα τόσο ακραίο μέτρο, όπως η απαγόρευση της κυκλοφορίας, είναι ανεπαρκές αν ελλείπουν μέτρα ισχυροποίησης του συστήματος υγείας.

Καθίσταται λοιπόν σαφές πως η κυβέρνηση θέτει ως προτεραιότητα την ατομική ευθύνη ως μέσο «άφεσης αμαρτιών» για την έλλειψη λήψης αποφάσεων και μέτρων. Σαφώς, η ατομική ευθύνη είναι σημαντική αλλά δεν αποτελεί μοναδικό καθοριστικό παράγοντα στην εξέλιξη μιας κρίσης. Παράλληλα λοιπόν με την ατομική ευθύνη και την τήρηση κανόνων από την πλευρά μας, χρειάζεται και η κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της.
Η κατάσταση που διαμορφώθηκε λόγω της πανδημίας φανέρωσε με ξεκάθαρο τρόπο τις ελλείψεις του δημόσιου συστήματος υγείας, οι οποίες είναι αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόστηκαν από αυτή αλλά και τις προηγούμενες κυβερνήσεις την δεκαετία που πέρασε (πχ απολύσεις επί υπουργίας Γεωργιάδη). Εξαιτίας της υπο-χρηματοδότησης και της επακόλουθης υποβάθμισης τόσο των νοσοκομείων όσο και των υπόλοιπων δομών υγείας, οι εργαζόμενοι/ες σε αυτές, καλούνται τώρα να αντιμετωπίσουν ακραίες καταστάσεις, με σοβαρές ελλείψεις τόσο στο προσωπικό (πχ γιατροί, νοσοκόμοι/ες), όσο και στα υλικά (πχ μάσκες, αντισηπτικά). 

Οι ευρωπαϊκές απαιτήσεις προβλέπουν 3.500 ΜΕΘ (Μονάδες Εντατικής Θεραπείας) για τη χώρα μας, τη δεδομένη στιγμή λειτουργούν στην Ελλάδα 685 –μετά την επίταξη και ιδιωτικών κλινών-, νούμερο που μεταφράζεται σε 6,3 κλίνες ανά 100.000 κατοίκουςΤο αλλεπάλληλα μειούμενο ποσοστό επί του Α.Ε.Π. που δαπανάται για τη δημόσια υγεία, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο 5,2%όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε είναι 7%, ενώ  όσον αφορά στο σύνολο των κρατικών δαπανών για την υγεία, η Ελλάδα κατατάσσεται στην 25η θέση από τις 28. Ενδεικτικά να αναφερθεί, ότι η χώρα βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις ποσοστιαίων δαπανών για την στρατιωτική άμυνα.

Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι και ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μόνος του την κρίση. Μάλιστα, τις προηγούμενες μέρες παρατηρήθηκαν φαινόμενα αισχροκερδείας, καθώς υπήρξε ακόμα και χρέωση 300 ευρώ για την διεξαγωγή διαγνωστικού τεστ. Επίσης, συζητείται μέχρι στιγμής η χρήση ΜΕΘ ιδιωτικών κλινικών, με υπέρογκη αποζημίωση (1600 ευρώ ημερησίως), χωρίς φυσικά αυτό να αποτελεί επίταξη. Ακόμα και σε αυτή την κρίση γίνεται αντιληπτό ότι για τον ιδιωτικό τομέα προέχει το κέρδος και όχι το συλλογικό συμφέρον.

Σε μια τέτοια περίοδο όπου η υγεία έχει τεθεί ως πρωταρχική προτεραιότητα, ακόμα και οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού, η κυβέρνηση της ΝΔ, υποχώρησε σε ένα βαθμό από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, μιλώντας για ενίσχυση του κρατικού συστήματος υγείας. Γίνεται φανερό πως δημιουργείται μια ρωγμή στο νεοφιλελεύθερο δόγμα, το οποίο έχει ως προτεραιότητα τα συμφέροντα του Κεφαλαίου και όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Είναι διακύβευμα να αναδείξουμε τις καταστροφικές συνέπειες που έχει για την κοινωνία και μετά το πέρας της πανδημίας.


Όλα τα παραπάνω καταστούν σαφή την ανάγκη για ένα ισχυρό και αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα υγείας, το οποίο θα χρηματοδοτείται επαρκώς από το κράτος. Η πανδημία αυτή μας οδήγησε να αντιληφθούμε την αξία της υγείας και την σημασία της ως καθολικό αγαθό. Είναι απαραίτητο επομένως η κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να εφαρμόσει πολιτικές που θα στοχεύουν στην διασφάλιση του αγαθού αυτού. Ακόμα, χρειάζεται να λάβει ιδιαίτερη μέριμνα για τις ευάλωτες ομάδες που αναφέρθηκαν και παραπάνω, οι οποίες λόγω των ιδιαίτερων αναγκών τους και των δύσκολων συνθηκών που βιώνουν, καταλήγουν να αντιμετωπίζουν ακόμα σοβαρότερα προβλήματα στην παρούσα κατάσταση. Μόνο μια γνήσια κοινωνική πολιτική, που στοχεύει στην εξυπηρέτηση του συλλογικού συμφέροντος, δύναται να εξασφαλίσει μια αξιόλογη ποιότητα ζωής.
Η ατομική ευθύνη, ή καλύτερα οι προσωπικές μας αποφάσεις και πράξεις στα πλαίσια της συλλογικής ευθύνης, είναι αναγκαία. Όχι όμως επαρκής. Χρειάζονται μέτρα που θα προστατεύουν αποτελεσματικά, θα βοηθούν αυτούς/ες που «σηκώνουν» το βάρος της αντιμετώπισης της πανδημίας και συνολικά θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα του εργαζόμενου κόσμου. Η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να θωρακίσει το δημόσιο σύστημα υγείας και όχι να αρκείται στο να επιρρίπτει την ευθύνη αποκλειστικά στους πολίτες, αλλά ούτε και να καλεί εθελοντές να συνδράμουν στην αντιμετώπιση των ελλείψεων που και αυτή, μεταξύ άλλων, έχει δημιουργήσει.

Οφείλουμε νακάνουμε το «μένουμε σπίτι» πράξη, εφόσον το ίδιο το δημόσιο σύστημα υγείας δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την έξαρση της πανδημίας. Έμπρακτα στεκόμαστε δίπλα σε κάθε άνθρωπο που το έχει ανάγκη, παρέχοντας είτε είδη πρώτης ανάγκης είτε οικονομική βοήθεια, σε όποι@ τη χρειάζεται.








Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019


11 ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ ΜΕΤΑ


11 χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η ανάγκη να μην ξεχάσουμε γεγονότα σαν αυτό, παραμένει μεγάλη.

Στις 6 Δεκέμβρη του 2008, ο 15χρονος Αλέξης βρισκόταν στα Εξάρχεια με την παρέα του όταν μετά από έναν διαπληκτισμό που είχε με 2 αστυνομικούς, ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας τον δολοφόνησε στοχεύοντας με το όπλο στην καρδιά του. Στην αρχική μαρτυρία του μιλά για επίθεση, την οποία δέχθηκαν ο ίδιος και ο συνάδελφός του από παρέα 30 κουκουλοφόρων, που είχε ως αποτέλεσμα να πυροβολήσει δύο φορές στον αέρα και μια στο έδαφος, με την τελευταία των βολών να αποστρακίζεται
στο έδαφος και να χτυπά τον νεαρό στο στήθος.

Εμείς ξέρουμε οτι η σφαίρα του Κορκονέα δεν αποστρακίστηκε. Βρήκε αμέσως τον στόχο της.   Ο θάνατοςήταν ακαριαίος και η αντίδραση της κοινωνίας άμεση.

Με έναυσμα τη δολοφονία του Αλέξη, τον Δεκέμβρη του ‘08 δημιουργήθηκε ρήγμα στην ελληνική κοινωνία. Ένας ξεσηκωμός, μια συνολικότερη αντίσταση, ένα κίνημα που οδήγησε τον κόσμο στουςδρόμους ενάντια τόσο στην αστυνομοκρατία και την καταστολή όσο και στην παγκόσμια οικονομική κρίση και τη νεοφιλελευθεροποίηση της κοινωνίας.
Το κίνημα που συσπειρώθηκε έφερε στην επιφάνεια τη σαθρότητα και τις παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας εν γένει.
Η αφαίρεση της ζωής ενός παιδιού από ένα όργανο της ‘τάξης’ είχε ως αποτέλεσμα την αταξία και τη συλλογική αντίδραση και διεκδίκηση.

Όπως και τότε έτσι και σήμερα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φανερώνει τις επιθετικές και
αυταρχικές πρακτικές της ξεσπώντας σε βάρος του φοιτητικού συνδικαλισμού και της αγωνιζόμενηςνεολαίας. Τίποτα δεν άλλαξε στα χρόνια που μεσολάβησαν από τα γεγονότα του ‘08. Η συντηρητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας εξαντλεί τις δυνάμεις της σε κατασταλτικές επιθέσεις των δυνάμεων ΜΑΤ και των ΟΠΚΕ σε διαδηλωτές, σε ρίψη χημικών μέσα στα πανεπιστήμια, σε διώξεις και προσαγωγές σε χώρους διασκέδασης (σινεμά, κλαμπ), σε επιχειρήσεις-σκούπα σε προσφυγικές καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, και καθημερινή καταπάτηση του ασύλου (άνοιγμα πολιτικών
στεκιών στην ΑΣΟΕΕ).
Η βία που αντιμετωπίζουμε είναι βία που απευθύνεται σε κάθε άτομο και συλλογικότητα που σκέφτεται διαφορετικά, δρα διαφορετικά και δεν πειθαρχεί στο κυρίαρχο. Με πρόσχημα την ασφάλεια, κάθε μορφή αντίλογου και αντίστασης ποινικοποιείται.
Εν τέλει ποι@ νιώθει ασφαλής;

Έχοντας ως ορόσημο τα γεγονότα του ‘08, όπου ο κόσμος έδειξε φανερά την εναντίωσή του στα
τεκταινόμενα, είναι αναγκαίο να μην είμαστε αδρανείς, να αντισταθούμε στις πολιτικές των από πάνω, να διεκδικήσουμε τους όρους ζωής που μας αξίζουν. Βλέπουμε καθημερινά ολόκληρους φοιτητικούς συλλόγους να διαδηλώνουν, να παλεύουν με κάθε μέσο για να ακουστεί η φωνή τους, να παίρνουν διαρκώς αποφάσεις αγώνα ενάντια στα μέτρα που δεν καλύπτουν τις ανάγκες τους.
Το ζήτημα των καιρών μας, είναι η αγωνιστική κινητικότητα να μη σβήσει, να μη σταματήσουμε να γεννάμε αντιπροτάγματα και να δημιουργούμε αναχώματα στις πρακτικές που μας φιμώνουν.
Να μη σταματήσουμε να παρεμβαίνουμε όσο αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.
Η καταστολή και η πολιτική πειθάρχησης δεν θα περάσουν. Είμαστε αυτες/οι που δεν κουράστηκαν ακόμα. Θα μας βρίσκουν απέναντί τους σε κάθε τέτοια προσπάθεια μέχρι να ξαναχτίσουμε τηνκοινωνία των ονείρων μας. Έναν κόσμο που να μας χωράει όλες και όλους.
Να μην γίνει ο φόβος συνήθεια μας!

Ως Αριστερή Ενότητα Φιλοσοφικής, καλούμε στην πορεία στις 6 Δεκέμβρη, στη μνήμη της
δολοφονίας του Αλέξη από χέρι αστυνομικού, και στην ανάγκη για συλλογικό αγώνα ενάντια στην
προσπάθεια επιβολής της κανονικότητας που θέλουν.
Δεν ξεχνάμε και δε συγχωρούμε!