Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

ακτιβισμός αριστερής ενότητας στο Πάντειο 5/11

«Βρισκόμαστε εν έτει 2013. Τα πάντα κυλάνε ήρεμα και ωραία στην ελληνική κοινωνία καθώς οι δυνάμεις του μνημονιακού τόξου πραγματώνουν με τεράστια επιτυχία το success story. Η οικονομία ανακάμπτει, οι θέσεις εργασίας πληθαίνουν, η νεολαία εργάζεται μετά μανίας με μισθούς 360€ το δίμηνο σε αποδοτικά 10ωρα. Η καθημερινότητα κυλάει ευτυχισμένα στην μνημονιακή Ελλάδα, η κυβέρνηση πατάσσοντας την ανομία και τη βία από όπου και αν προέρχεται προσπαθεί να βγάλει τη δημοκρατία από το γύψο και αποπνέει σιγουριά και αισιοδοξία.
Τα πανεπιστήμια λειτουργούν κανονικά, οι μάνατζερ φροντίζουν για την εικόνα των πανεπιστημίων στο εξωτερικό και οι επιχειρήσεις για τα κέρδη τους. Τα αυταρχικά όργανα διοίκησης αποφασίζουν την αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών σύμφωνα με τις τελευταίες ανάγκες της αγοράς και κατευθύνουν την έρευνα ανάλογα με την επιχείρηση που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα. Οι φοιτητές απολαμβάνουν τα προνόμια του ακαδημαϊκού πολίτη, πληρώνοντας τέλη για τη σίτιση και τη στέγαση ενώ οι επιχειρήσεις, φροντίζοντας για το καλό των πανεπιστημίων, απέλυσαν τους κακούς δημόσιους υπάλληλους και τους αντικατέστησαν με ελαστικά απασχολούμενους υπαλλήλους ιδιωτικών εταιρειών. Ο Υπουργός Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλος, περήφανος που έσωσε την εκπαίδευση, θυμάται τις ζοφερές μέρες που τα πανεπιστήμια ήταν γιάφκες που καταλάμβαναν αιώνιοι φοιτητές, αισχρές μειοψηφίες και αριστερές συντεχνίες μπλοκάροντας την ομαλή λειτουργία του.
Ώσπου το πρωί της 5ης Νοεμβρίου κάποιοι θρασύτατοι εναπομείναντες φοιτητές αποφάσισαν να χτίσουν με βιβλία την πόρτα του γραφείου του».

Έξω από τον «φανταστικό κόσμο» της κυβέρνησης και του «success story» η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Η ανάκαμψη που ευαγγελίζονται στην κυβέρνηση είναι πολύ μακριά και περνά πάνω από τα 2 εκατομμύρια άνεργους, το 65% ανεργία στους νέους, την διάλυση ολόκληρου του δημόσιου τομέα (παιδεία, υγεία, δήμοι-ΟΤΑ), την επίθεση σε κάθε κλάδο και κοινωνική ομάδα προσπαθώντας να εμπεδώσει ένα πείραμα «κοινωνικής μηχανικής», όπου οι κοινωνικές αντιθέσεις θα οξύνονται, ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία θα υφίστανται την σκληρή υποτίμηση της εργασίας και θα δουλεύουν σε ένα εργασιακό περιβάλλον επισφάλειας, χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης.

Η συνολική επίθεση που εξαπολύει η κυβέρνηση τα τελευταία 3 χρόνια ενάντια στην κοινωνία εξειδικεύεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τον νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το σχέδιο Αθηνά. Η εν εξελίξει εκπαιδευτική αναδιάρθρωση/μεταρρύθμιση, που προχωρά συναντώντας την αντίσταση της ακαδημαϊκής κοινότητας τόσο στη διαδικασία συγκρότησης των Συμβουλίων Διοίκησης πέρυσι το φθινόπωρο (όπου τελικά εκλέχθηκαν με ηλεκτρονική ψηφοφορία-πλήρως απονομιμοποιημένα) όσο και στην συγχώνευση τμημάτων και σχολών και την επανασχεδίαση του ακαδημαϊκού χάρτη για ΑΕΙ-ΤΕΙ με το σχέδιο Αθηνά, στοχεύει τώρα στην συρρίκνωση του διοικητικού προσωπικού των πανεπιστημίων και ΤΕΙ με την απόλυση 1.349 διοικητικών υπαλλήλων από 8 μεγάλα ιδρύματα της χώρας, με κυρίως πληττόμενα το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην 9η εβδομάδα απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων που διεκδικούν να μην γίνει καμία απόλυση καθότι είναι σαφές πως χωρίς τους εργαζόμενους τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να λειτουργήσουν.

Η κυβέρνηση έχει συστηματικά προσπαθήσει να δημιουργήσει διαιρέσεις ανάμεσα στους εργαζομένους μέσα από διάφορα τεχνάσματα, όπως η ατομική καταγραφή στοιχείων και εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία προκειμένου να κατασυκοφαντήσει τον αγώνα τους (όπως π.χ. με το γεγονός ότι απεργούν και αμείβονται). Αυτή η τακτική της κυβέρνησης είναι γνώριμη: σε κάθε ευκαιρία επιδιώκει, μέσω των πολιτικών κοινωνικής κατεδάφισης που υλοποιεί, να στρέφει την μία κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη.

Ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων είναι αγώνας όλων για το δημόσιο πανεπιστήμιο, ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης και ισοπέδωσής του από την κυβέρνηση, πρέπει να γίνει αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας ενάντια στην εξαθλίωση των ζωών μας και πρέπει να νικήσει.
Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας τεράστιας επίθεσης στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση σε όλες της τις βαθμίδες, με μερικά επεισόδια να έχουν ήδη διαδραματιστεί όπως το «νέο λύκειο» και οι απολύσεις καθηγητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Επόμενη πράξη σε αυτό το ανολοκλήρωτο έργο της κυβέρνησης είναι η διάλυση της φοιτητικής μέριμνας μέσω της σταθερής υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων που οδηγεί σε οικονομική ασφυξία, διευκολύνοντας την εμπορευματοποίηση/ ιδιωτικοποίηση ορισμένων κομματιών του και ανοίγοντας το δρόμο για ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με όρους επιχείρησης.

 Συγκεκριμένα, ήδη σε μια σειρά από πανεπιστήμια η εφαρμογή μεγάλων περικοπών υψώνει φραγμούς στην δωρεάν σίτιση και στέγαση με πολλούς φοιτητές και φοιτήτριες να μην έχουν στεγαστεί αλλά και να μην προβλέπεται να στεγαστούν ελλείψει πόρων, σε μια εποχή που η φοιτητική μέριμνα συνιστά βασική, αν όχι απαραίτητη προϋπόθεση για τις σπουδές. Ταυτόχρονα, αυτό το εξάμηνο ενδέχεται να είναι και το τελευταίο που θα παρέχονται δωρεάν τα ακαδημαϊκά συγγράμματα. Επιπλέον, με την λειτουργία των δύο κύκλων σπουδών (βλ. Σχέδιο Αθηνά) και τις περικοπές στην χρηματοδότηση των ιδρυμάτων είναι προφανές ότι στο μέλλον είναι πιθανό να επιβληθούν δίδακτρα. Οι κάθετοι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση ορίζουν πλέον την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ακατόρθωτη για τους περισσότερους νέους και νέες, εντάσσοντας τους σε ένα πλήρως εντατικοποιημένο, ανταγωνιστικό και εξετασιοκεντρικό περιβάλλον  με το «νέο λύκειο».

Κι όλα αυτά ενώ το επόμενο διάστημα προετοιμάζονται από το Υπουργείο Παιδείας απολύσεις διδακτικού προσωπικού, συγχωνεύσεις διοικητικού τύπου αλλά και ένα δεύτερο σχέδιο Αθηνά, σε μία προσπάθεια ολοκλήρωσης της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που γονατίζει τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας και επιχειρεί να τελειώσει τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.

Εμείς λέμε όχι!
Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να οραματιζόμαστε ένα Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο όπου η γνώση και η ακαδημαϊκή έρευνα θα παράγονται με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, και όχι τα κέρδη των επιχειρήσεων. Ένα Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο που θα διοικείται από τους καθηγητές, τους φοιτητές και τους εργαζόμενους του και όχι από managers. Ένα Πανεπιστήμιο με γείωση στην κοινωνία που θα υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και θα αποτελεί, όχι χώρο στείρας μάθησης, άλλα ένα ζωντανό κοινωνικό χώρο αμφισβήτησης και δημιουργίας.

Δεν το ονειρευόμαστε μόνο, το διεκδικούμε!

Γι’αυτό:
αντιστεκόμαστε στο νόμο Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου και στο Σχέδιο Αθηνά.
στηρίζουμε την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων.

συμμετέχουμε στην αυριανή Γενική Απεργία.
Στον μονόδρομο της ατομικής λύσης, εμείς προτάσσουμε τους Συλλογικούς Αγώνες!

 







Δήλωση για τη δράση της Αριστερής Ενότητας στο Πάντειο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου