Πολιτικά διακυβεύματα γύρω απ' την προσφυγική κίνηση σήμερα και οι δικές μας απαντήσεις.

Τα τελευταία δύο χρόνια, υπό την πίεση της μαζικής προσφυγικής κίνησης, το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα αποτελεί σημείο κεντρικής πολιτικής αναφοράς στην ευρωπαϊκή ατζέντα αλλά και σε αυτήν των επί μέρους εθνών-κρατών. Ειδικά στην Ελλάδα, λόγω και της στρατηγικής γεωγραφικής της θέσης, βιώνουμε από τη μία τις βίαιες και ρατσιστικές πολιτικές κράτους και κυβέρνησης, πάντα υπό τις ευρωπαϊκές υπαγορεύσεις, αλλά από την άλλη την ανάπτυξη ενός κινήματος αλληλεγγύης και διεκδίκησης, με έμφαση στην οργάνωση αντιπαραδειγμάτων αλλά και την αξίωση συγκρότησης κοινωνικής ισχύος και παρέμβασης στο συσχετισμό. 

Η μετανάστευση και η προσφυγιά αποτελούν μια αντίδραση στις άδικες και καταπιεστικές συνθήκες των χωρών προέλευσης και δε νοείται αποκομμένη από την ευρύτερη οικονομική, πολιτική και οικολογική κρίση του καπιταλισμού. Δεν αποτελούν ένα ειδικό πρόβλημα προς διαχείριση, αλλά είναι άρρηκτα δεμένες με το κοινωνικό ζήτημα, την παγκόσμια ανισότητα, τους πολέμους και τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Όπως, λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι ουδέτερο, τυχαίο ή φυσικό, έτσι και οι “λύσεις” που προτείνονται δεν μπορούν να είναι ουδέτερες και τεχνοκρατικές, αλλά εμπεριέχουν και εκφράζουν τα συμφέροντα των ισχυρών, των αρχουσών τάξεων και των πολιτικών ελίτ. 

Υπό αυτό το πρίσμα αντιλαμβανόμαστε το κλείσιμο των συνόρων και της βαλκανικής οδού, τη συμφωνία μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας, τις επαναπροωθήσεις, την ένταση του συνοριακού ελέγχου με την αναβαθμισμένη δράση της Frontex και του ΝΑΤΟ, την κατασκευή κλειστών κέντρων κράτησης στην ηπειρωτική Ελλάδα και την λειτουργία των hot-spot στα νησιά, το απογυμνωμένο νομικό καθεστώς του πρόσφυγα. Πρόκειται για ένα πλέγμα πολιτικών που βασίζεται στη λογική της αποτροπής και του ελέγχου της προσφυγικής κίνησης, στην κατασκευή του εσωτερικού εχθρού και του δόγματος της ασφάλειας, στην καταστολή των αγώνων στο εσωτερικό των χωρών, στην πειθάρχηση των υποτελών τάξεων, στον αποκλεισμό από την πρόσβαση σε δικαιώματα και ελευθερίες. Η αντιπαράθεση του πυρήνα της ΕΕ με τις απροκάλυπτα ρατσιστικές κυβερνήσεις είναι μόνο προσχηματική αφού σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητούνται ο εξευρωπαϊσμός της μεταναστευτικής πολιτικής ως η μόνη ορθολογική και αναγκαία πολιτική ούτε οι εθνικές στρατηγικές, ενώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μόνο άμοιρη ευθυνών δεν είναι στο βαθμό που αποδέχεται και εφαρμόζει πλήρως τις παραπάνω πολιτικές. 

Με αυτά τα δεδομένα είναι επιτακτική η ανάπτυξη του πολιτικού ανταγωνισμού προς αυτές τις επιλογές από πλευράς κυρίαρχων και η ανάπτυξη των δικών μας αιτημάτων με δυναμισμό, με θετικό πρόσημο και κοινωνική γείωση αλλά και παρέμβαση στους πολιτικούς κόμβους που αναδεικνύονται. Αιχμή του δόρατος σε αυτές τις διεργασίες πρέπει να είναι η ακύρωση της ρατσιστικής ευρωτουρκικής συμφωνίας μαζί με την παράλληλη ανάδειξη ενός άλλου υποδείγματος μεταναστευτικής και προσφυγικής πολιτικής που θα σέβεται τους ανθρώπους, τα δικαιώματά τους και τις ανάγκες τους. Προκειμένου αυτή η διαδικασία να αξιώνει νίκες χρειάζεται ένα ηγεμονικό κοινωνικό μπλοκ, που θα διαδρά με το προσφυγικό και μεταναστευτικό υποκείμενο και θα επιζητά συνολικά μια άλλη κοινωνική οργάνωση στη βάση της ισότητας, της αλληλεγγύης και της συμμετοχής. 

                       

Πρώτο μας μέλημα είναι η εναντίωση στον στρατοπεδικό εγκλεισμό των καμπς και των hot-spots, στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στο εσωτερικό τους και στην απομόνωσή τους απ' τον αστικό ιστό. Για μας χρειάζονται μικρές στεγαστικές δομές στο εσωτερικό των πόλεων, με ελευθερία στο εσωτερικό τους και πλήρη κάλυψη των βιοτικών αναγκών, ανοιχτές στις επιμέρους τοπικές κοινωνίες, στις πρωτοβουλίες των πολιτών και τις αλληλέγγυες δομές, δίνοντας την ευκαιρία στους μετανάστες και τους πρόσφυγες να ενταχθούν στην κοινωνία, αλλά και την ευκαιρία σε όλους και όλες εμάς να μετασχηματίσουμε τις γειτονιές μας και τις σχέσεις μας με τον Άλλον. Πρέπει, λοιπόν, άμεσα να αναπτύξουμε ένα μαζικό κίνημα διεκδίκησης, με συγκεκριμένες και απτές προτάσεις που να εξυπηρετούν το παραπάνω πλαίσιο και θα πιέζουν την κυβέρνηση και το κράτος να αναλάβουν τις ευθύνες τους. 

Προκειμένου αυτός ο αγώνας να είναι όντως ελπιδοφόρος με όρους νίκης και πραγματικά μετασχηματιστικός, θα πρέπει να αναπτύξουμε επικοινωνία και συντονισμό με τους ίδιους τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που μένουν έγκλειστοι και απομονωμένοι σε καμπς και hot-spots. Καλούμαστε να στηρίξουμε τις πρωτοβουλίες αγώνα που παίρνουν στην καθημερινότητά τους, να λειτουργήσουμε με όρους συμπαράστασης και συνεργασίας για την δική τους οργάνωση των διεκδικήσεων και των αιτημάτων τους, αναπτύσσοντας πάγιους συντονισμούς, κοινές μορφές οργάνωσης και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Καλούμαστε, βέβαια, να λαμβάνουμε υπόψιν τις ιδιαιτερότητες μεταξύ νησιών και πόλεων και τις αναγκαίες προσαρμογές στην τοπική κατάσταση, καθώς και να συγκρουόμαστε, με κοινωνικό και απτό πρόσημο, με τις ρατσιστικές και φασιστικές κινήσεις. 

Βασικό μας αίτημα, επίσης, είναι η ανάπτυξη πολιτικών κοινωνικής ένταξης, καθολικής και ισότιμης πρόσβασης σε δικαιώματα όπως η παιδεία και η υγεία. Ως τώρα έχουν δοθεί σημαντικοί επιμέρους αγώνες για την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία και παρά τις όποιες σημαντικές νίκες, οι διεκδικήσεις αυτές χρειάζεται να πάρουν κεντρικότερες μορφές έκφρασης και πιο οργανωμένη δράση. Συγκεκριμένα, χρειάζονται πιο πάγιες πρωτοβουλίες διεκδίκησης αλλά και συνολικότερες καμπάνιες που θα αξιώνουν κοινωνική ηγεμονία, αρθρώνοντας έναν λόγο που θα εκφράζει τη βούληση να ζήσουμε όλοι και όλες μαζί, να αγωνιστούμε όλοι και όλες μαζί, να αλλάξουμε την κοινωνία όλοι και όλες μαζί, ντόπιοι και μετανάστες και πρόσφυγες. 

Η διαδικασία αυτή μπορεί να ξεκινά από μικρές και επιμέρους διεκδικήσεις, θα συνολικοποιείται σε συγκεκριμένα αιτήματα και θα βάζει ακόμα ως αιχμή μια διεργασία νομιμοποίησης και ανανέωσης του πολιτικού ασύλου που μπορεί να αποτελεί μια επιλογή που θα σέβεται την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που με ενεργό και δυναμικό τρόπο διεκδίκησαν και διεκδικούν ζωή απέναντι στο θάνατο. Βέβαια, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε την ανάγκη για ελευθερία της μετακίνησης εντός της ΕΕ αλλά και προς αυτή, απαντώντας στις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες των προσφύγων και των μεταναστών. 

Προκειμένου οι κινήσεις αυτές να είναι αποτελεσματικές και μετασχηματιστικές χρειάζονται αυτοί οι τρόποι οργάνωσης των αγώνων μας που θα καθρεφτίζουν την κοινωνία που οραματιζόμαστε. Αυτό σημαίνει περισσότερη έμφαση στον κοινωνικό ακτιβισμό, σε πρωτοβουλίες όπως οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων, στη δημιουργία δομών αλληλεγγύης. Συμμετέχοντας απ' την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα στον χώρο στέγασης προσφύγων City Plaza που λειτουργεί αυτοοργανωμένα και με κοινωνική συμμετοχή, ενός κατειλημμένου εφταόροφου ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας που για χρόνια ρήμαζε άδειο και αναξιοποίητο, έχουμε βιώσει με τον πιο δυναμικό τρόπο την δημιουργία μιας κοινής κοινότητας ντόπιων και προσφύγων. Με δομές που αυτοδιαχειριζόμαστε μαζί με τους πρόσφυγες, όπως κουζίνα, ιατρείο, ενισχυτική διδασκαλία, νηπιαγωγείο κλπ και με μοναδικό όπλο την αλληλεγγύη μας, καλύπτουμε μια σειρά αναγκών της καθημερινότητας με όρους αξιοπρεπούς διαβίωσης, μεριμνώντας για την κοινωνικοποίηση των προσφύγων μέσα στην πόλη μας και αναλαμβάνοντας από κοινού την ευθύνη της λειτουργίας ενός τόσο μεγάλου εγχειρήματος. Παράλληλα έχουμε καταφέρει να λειτουργήσει ο χώρος ως ένα ανοιχτό κέντρο αγώνα που οργάνωσε αρκετές κινηματικές διαδικασίες, μεταξύ των οποίων και κατάφερε να γράψει τα παιδιά των οικογενειών που ζουν μαζί μας στα σχολεία της γειτονιάς, και επιδιώκουμε από δω και πέρα να παίξει ακόμα πιο ενεργό και κεντρικό ρόλο στην οργάνωση αντιστάσεων. 

Ακόμα, συμμετέχοντας σε αλληλέγγυες δομές εκμάθησης ελληνικών και κοινωνικοποίησης, όπως το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, το Στέκι Μεταναστών και το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών και Προσφύγων, έχουμε βιώσει πόσο σημαντική βοήθεια αποτελούν για μια σειρά ανθρώπων προκειμένου να ενταχθούν στην κοινωνία και τις κοινότητές μας, ψηλαφώντας παράλληλα έναν άλλο κόσμο που θα χωρά πολλούς κόσμους. 

Οι παραπάνω δομές λειτουργούν ανοιχτά, στη βάση της συνέλευσης του κάθε εγχειρήματος, από τους ανθρώπους που καθημερινά προσφέρουν χρόνο και ενέργεια στην προσπάθεια να ζήσουμε όλοι και όλες μαζί, με ένα άλλο αξιακό πλαίσιο και ένα καθεστώς ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Όποιος ή όποια θέλει να γίνει συμμέτοχος/η σε αυτή τη διαδικασία μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στα τραπεζάκια μας στον 4ο, στα αμφιθέατρα ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (fb: ΑΡιστερή ΕΝότητα Φιλοσοφικής, e-mail: aren.fls@gmail.com). 

Αντί δελτίου καλωσορίσματος

 Η ΑΡιστερή ΕΝότητα είναι μία πανελλαδική δικτύωση αυτόνομων σχημάτων, με αναφορά στον ιδεολογικό χώρο της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Τα σχήματα της Αρ.Εν παρεμβαίνουν με όρους αυτονομίας στους κοινωνικούς χώρους δραστηριοποίησης τους, με σκοπό την ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων και τη διάδοση χειραφετητικών προταγμάτων, ανατρεπτικών ιδεών και ριζοσπαστικών πρακτικών, με σαφή αναφορά στο νεολαιίστικο κίνημα, από ανταγωνιστική σκοπιά προς το υπάρχον σύστημα κυριαρχίας.

 Λειτουργούμε ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε από τα κάτω. Επιμένουμε πεισματικά στον αγώνα για ποιοτική, σφαιρική, δημόσια και δωρεάν παιδεία, με καθολική και ελεύθερη πρόσβαση. Επιλέγουμε τις συλλογικές διαδικασίες αντί για το δρόμο της ατομικής διεκδίκησης και παλεύουμε για μια δίκαιη κοινωνία που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών, των εργαζομένων και της νεολαίας, των υποτελών γενικότερα. Στόχος μας, λοιπόν, είναι ένα άλλο Πανεπιστήμιο που δε θα αποτελεί αυταρχικό εκπαιδευτήριο με σκοπό την πειθάρχηση των νέων (επισφαλώς) εργαζομένων (ή μάλλον ανέργων!), αλλά που θα δομείται στη βάση των κοινωνικών αναγκών και στον ορίζοντα του κοινωνικού μετασχηματισμού, ένα Πανεπιστήμιο όχι απλά εκτός κυρίαρχου πλαισίου αλλά ακόμα περισσότερο ένα Πανεπιστήμιο ενάντια σε αυτό.

Αγωνιζόμαστε για ένα ζωντανό κοινωνικό χώρο που θα καλλιεργεί τη φαντασία και την κριτική σκέψη, έναν πρόσφορο χώρο για τις πολλαπλές μας ταυτότητες και τις ιδιαίτερες κλίσεις, που θα οξύνει τις κοινωνικές ευαισθησίες και τις πολιτικές ανησυχίες και θα ενισχύει τη συλλογικότητα. Ένα χώρο ανοιχτό, που θα συνιστά εστία κοινωνικών αγώνων και αμφισβήτησης, θα αλληλεπιδρά με την νέα κοινωνική κίνηση και θα επεξεργάζεται την πλούσια κοινωνική εμπειρία σε αντικαπιταλιστική και χειραφετητική κατεύθυνση. Ένα χώρο κοινωνικοποιημένης γνώσης που θα δίνει στους νέους ανθρώπους τα ερεθίσματα για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση και τη δυνατότητα να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν κι αυτά που τους αξίζουν, φτιάχνοντας οι ίδιοι το μέλλον τους με λογικές συνεργασίας, ισότιμης συμμετοχής και αλληλεγγύης.

Επιδιώκουμε την κοινή δράση όλων των δυνάμεων της αριστεράς και του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος στο χώρο του πανεπιστημίου, που μπορούν να δουν τον εαυτό τους σε ένα πλέγμα ριζοσπαστικών θέσεων, σχέσεων και πρακτικών, λειτουργώντας καις ως αντιπαραθετικό πόλο στις καθεστωτικές φοιτητικές παρατάξεις (ΔΑΠ ΝΔΦΚ, ΠΑΣΠ, Bloco), στη γραφειοκρατία και τον αναχωρητισμό της ΜΑΣ/ΠΚΣ/ΚΝΕ και στο κυρίαρχο μοντέλο εν γένει.

Υπό αυτό το πλαίσιο, τουλάχιστον από πλευράς μας, αναπτύξαμε αναβαθμισμένες μορφές πολιτικής συνεργασίας με τα ΕΑΑΚ και το ΑΡΔΙΝ (κάποιες κοινές διαδικασίες, εκδηλώσεις, κινηματικές πρωτοβουλίες), που ενώ κατέληξε σε μια -μερική έστω- κοινή εκλογική συμπόρευση, έχει ακόμα να μετρήσει πολλά βήματα. Αναδεικνύοντας ότι μια νέα ενωμένη αριστερά μπορεί να υπερβεί το σεχταρισμό, να πορευτεί από κοινού και να μην κάνει μία από τα ίδια, η ΑΡΕΝ επιδιώκει την ανασύνταξη και την ανανέωση του φοιτητικού κινήματος, μέσω των γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων, του πρωτοβάθμιου οργάνου συλλογικής απόφασης, εμβαθύνοντας σε ζητήματα δημοκρατικής συμμετοχής και στοχοθεσίας, αναζητώντας παράλληλα και νέες μορφές οργάνωσης της καθημερινότητας (αντιδομές, πολιτικές-πολιτιστικές λέσχες, αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, θεματικές πρωτοβουλίες), επιδιώκοντας έναν φοιτητικό σύλλογο-ζωντανό κύτταρο οργάνωσης, που θα μεριμνά, όμως, και για κεντρικότερες και πανελλαδικές μορφές (αυτο)οργάνωσης των αγώνων μας. Επιδιώκουμε ο καθένας και η καθεμία να αποτελεί οργανικό κομμάτι της προαναφερθείσας διαδικασίας, να εκφραστεί και να συμβάλει στην ουσιαστικότερη εμβάθυνση μιας κοινής και ανατρεπτικής φοιτητικής ζωής. Με αυτά τα όπλα και αταλάντευτη στήριξη των αγώνων θα επιδιώξουμε άμεσα να αναπτύξουμε τις αντιστάσεις μας ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, την επίθεση στην εργασία, την διάλυση της κοινωνίας, την επίθεση στους πρόσφυγες.

 Όσα περιγράφουμε παραπάνω συγκροτούν σε μεγάλο βαθμό το οραματικό μας πλαίσιο για ένα άλλο Πανεπιστήμιο, σε μια άλλη κοινωνία. Δε θεωρούμε, όμως, πως πρόκειται για μια ουτοπία, ούτε για μια διαδικασία που μπορεί να αναπτυχθεί ομαλά μέσα στο πλαίσιο των κυρίαρχων καπιταλιστικών σχέσεων, εντός του κυρίαρχου πλαισίου που ζούμε. Αντί αυτού, προτάσσουμε την ευτοπία της δράσης στους καθημερινούς μας αγώνες, ως μια πνοή ελευθερίας και δημιουργίας, μαζί με τον αγώνα μας ενάντια σε λιτότητα και αυταρχισμό, ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κάθε μηχανισμό επιβολής, ενάντια στις κυβερνήσεις που εφαρμόζουν τις πολιτικές αυτές και εμπεδώνουν το μνημόνιο ως καθεστώς, ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ξενοφοβία και κάθε πτυχή διακρίσεων και αποκλεισμών.

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι σημαντικό για μας να συζητάμε την συγκυρία που διανύουμε, υπό την έγκλιση του στρατηγικού μας σχεδίου και με μέλημα οι απαντήσεις να τίθενται με όρους φοιτητικού-νεολαιίστικου κινήματος. Τα κινήματα καλούνται να ανασυγκροτηθούν και να επανεμφανιστούν σε ένα τοπίο πολιτικής και κοινωνικής ερήμωσης που επισφραγίστηκε με την ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ και διαμορφώθηκε με την καλλιέργεια της ανάθεσης ως συμπλήρωμα του κυβερνητισμού.

 H συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την υπογραφή του 3ου και σκληρότερου μνημονίου συνεχίζει τον πόλεμο κατά των φτωχών, διατηρώντας μια ρευστή και οριακή κοινωνική ηγεμονία, με αναφορά πλέον σε ακροατήρια που καμιά σχέση δεν έχουν με την Αριστερά, ενσωματωμένη στο κράτος και με συμμαχίες με τις δυνάμεις της συντήρησης. Με συντομία κάποια παραδείγματα: ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών(ακόμη και του νερού), βάρβαρη εργασιακή και ασφαλιστική μεταρρύθμιση, αναδιανομή πλούτου και ισχύος προς τα πάνω, εξασφάλιση ευνοϊκού πλαισίου για τις τράπεζες και τις ελίτ, ανέγγιχτος αυταρχισμός της αστυνομίας, σύνδεση με το βαθύ κράτος και την Εκκλησία, υποταγή στα πλαίσια της Ευρωζώνης και της ΕΕ από την οικονομία μέχρι την μετανάστευση, αναγνώριση της Τουρκίας ως ασφαλή τρίτη χώρα για τους πρόσφυγες κλπ κλπ. Με λίγα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να περιγράψει το μέλλον με θετικούς όρους, ενώ τα επικοινωνιακά τερτίπια της κυβέρνησης δεν έχουν να πουν τίποτα στο βίωμα της ζοφερής πραγματικότητας.

Η δική μας αναφορά, όμως, είναι η μόνη πραγματικά ελπιδοφόρα και αναφέρεται στο κοινωνικό δυναμικό του ΟΧΙ, στα ευρωπαϊκά κινήματα ενάντια στη λιτότητα, στον πολιτικό και κοινωνικό ανταγωνισμό με το κράτος και το κεφάλαιο, στη νεολαία που διαθέτει τις δυνατότητες και το γνωστικό κεφάλαιο να φτιάξει αλλιώς το μέλλον της, στον δημιουργικό αντικαπιταλισμό που μπορεί να ψηλαφίσει συνολικές απαντήσεις στη συνολική κρίση που διανύουμε, ανοίγοντας νέους δρόμους, στις μορφές ριζοσπαστικής δημοκρατίας που μπορούν να απενεχοποιήσουν την πολιτική, ανοίγοντας ένα νέο πεδίο. Οι νέοι φοιτητές ως μελλοντικοί εργαζόμενοι καλούμαστε να συμπορευτούμε με τους ανέργους, τους επισφαλώς εργαζόμενους, τον κόσμο του μόχθου εν γένει, που πλήττεται από την κρίση. Στην κρίση κανείς και καμία δεν είναι μόνος και η μόνη λύση είναι η συλλογική δράση των κοινωνικών κινημάτων που οραματίζονται και διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον, χωρίς λιτότητα,μνημόνια και χρέος.

 Πόσο πιο εμφανής, όμως, γίνεται η αναλγησία κράτους και κυβέρνησης στη διαδικασία διαχείρισης της μετανάστευσης, μέσω της αναβάθμισης των τεχνικών αποτροπής και ελέγχου. Όσο οι συγκρούσεις μαίνονται στα συστήματα βαρβαρότητας στη Μέση Ανατολή και στις αφρικανικές χώρες, με την σαφή εμπλοκή και επιβολή της Δύσης παράλληλα με τις εγχώριες πολιτικές αντιθέσεις, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις συνεχίζουν την επίθεση: Κλείνουν τα σύνορα και υψώνουν δολοφονικούς φράχτες, αναβαθμίζουν τον συνοριακό έλεγχο με την εμπλοκή του ΝΑΤΟ και της Frontex, κατασκευάζουν τα άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης για να “υποδεχθούν” τους πρόσφυγες, αναγνωρίζουν την Τουρκία ως ασφαλή τρίτη χώρα για την επαναπροώθηση όσων τολμούν και ξεφεύγουν, σιγοντάρουν την ακροδεξιά και την φασιστική απειλή, αρνούνται την πρόσβαση στα θεμελιοδέστερα δικαιώματα.

Η δική μας πρόταση είναι επίσης σαφής. Θέλουμε να μείνουμε μαζί με τους πρόσφυγες και να αγωνιστούμε μαζί! Μέσα από τη συμμετοχή μας στο παράδειγμα της κατάληψης στέγης προσφύγων City Plaza (πρώην εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στην Βικτώρια), μιας κοινότητας συμβίωσης εντός του αστικού ιστού, με πρόταγμα την αλληλεγγύη και τη συμμετοχή, αλλά και ενός κέντρου αγώνα για το προσφυγικό και αντιρατσιστικό κίνημα, διαμορφώνουμε την κοινωνική μας πρόταση. Για παράδειγμα, είναι μια σπουδαία εμπειρία ο αγώνας που δώσαμε για να γραφτούν τα προσφυγόπουλα στα δημόσια σχολεία, πραγματικά συγκινητική αυτή η διαφορετική πρώτη μέρα στο σχολείο και ενθαρρυντικό το πείσμα προσφύγων και αλληλέγγυων που βοηθούν στα μαθήματα του σχολείου. Τέτοιες κινήσεις μαζί με τους πολύμορφους αγώνες που αναπτύσσονται στα προσφυγικά καμπς και τους πολιτικούς αγώνες ενάντια στην ευρωτουρκική συμφωνία και τις αντιπροσφυγικές πολιτικές των κυβερνήσεων, συνθέτουν ένα ελπιδοφόρο τοπίο για την ανάπτυξη νέων αγώνων, για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και των ίδιων μας των εαυτών, προς την κατεύθυνση της ανεκτικότητας, της αμοιβαιότητας, της αλληλεγγύης, ως απάντηση στο νέο σκοταδισμό που διαμορφώνει η εποχή στην οποία ζούμε.

Τα όνειρά μας… ο φόβος τους!!

Συγκυρία

Μέσα στην κρίση του καπιταλιστικού συστήματος τα τελευταία χρόνια εμπεδώνεται όλο και περισσότερο  το νεοφιλελεύθερο δόγμα της σκληρής λιτότητας και της μη ύπαρξης εναλλακτικής (ΤΙΝΑ). Η πάγια τακτική των ελληνικών κυβερνήσεων με την επιβολή της Ε.Ε είναι η εφαρμογή μνημονίων που βαθαίνουν την κρίση και αποτελούν τον κύριο οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό μοχλό με τον οποίο η καπιταλιστική τάξη επιδιώκει να ξεπεράσει τη δομική κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Αυτή τη παγίωση της λιτότητας ως της μόνης υπαρκτής αλλά και αναγκαίας συνθήκης διαβίωσης έχει απορρίψει η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας με το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015.  Με το ΟΧΙ να γίνεται ΝΑΙ η κυβέρνηση συνθηκολογεί και ενσωματώνει και ενσωματώνεται στο κυρίαρχο δόγμα του ΤΙΝΑ, το οποίο εν τέλει αποτυπώθηκε και στο αποτέλεσμα των εκλογών του Σεπτέμβρη  και τη συγκρότηση του ελληνικού κοινοβουλίου με 90% μνημονιακά κόμματα. Η πραγματική πολιτική επιλογή της κυβέρνησης είναι πλέον σαφής. Η υλοποίηση του τρίτου μνημονίου και των σκληρότερων εν τέλει αναδιαθρωτικών μέτρων που αυτό έρχεται να επιβάλλει δεν επιδέχεται καμίας κοινωνικής συναίνεσης.

Απέναντι σε αυτή τη συνολική επιθετική κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, που έρχεται να πλήξει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας (και όχι μόνο) έχει δημιουργηθεί μια αντίρροπη τάση που εκδηλώθηκε και στη μάχη για το ΌΧΙ. Μία κοινωνική κίνηση που επέλεξε, παρά τον εκφοβισμό της περιόδου του δημοψηφίσματος, να αναδείξει την ανάγκη να ζήσουμε αλλιώς. Το συντριπτικό ΟΧΙ του καλοκαιριού είναι οδοδείκτης για τη δυναμική που ανοίγεται για ένα συνολικότερο αγώνα ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης που φυσικά περνά και μέσα από τα μέτωπα της περιόδου  και αναμετράται τόσο με τα νέα μέτρα όσο και με τη δυνατότητα στο σήμερα να χτίζει κοινωνικές αντιστάσεις και να συγκροτεί δομές των από κάτω.

Ένα λοιπόν από τα μεγάλα μέτωπα της περιόδου για την κυβέρνηση αλλά και την Ε.Ε.  είναι τα προσφυγικό.  Η κυβέρνηση ακολουθώντας την πολιτική της Ευρώπης «φρούριο» συμβάλλοντας στη διατήρηση των κλειστών συνόρων και στην στρατιοτικοποίηση ,δημιουργεί Κέντρα Υποδοχής και Καταγραφής Προσφύγων (Hot Spots), στρατόπεδα συγκέντρωσης, οργανώνει βίαιες επαναπροωθήσεις, εγκρίνει νατοϊκή παρουσία στο Αιγαίο. Επιστέγασμα όλων αυτών η υπογραφή της συμφωνίας  Ε.Ε.-Τουρκίας που οδηγεί σε επαναπροωθήσεις στη θεωρούμενη «ασφαλή Τρίτη χώρα» Τουρκία. Τη στιγμή που τα αιτήματα του προσφυγικού κόσμου μπορούν να συνοψιστούν στην ανάγκη για ελεύθερη μετακίνηση προς τις χώρες της Ευρώπης που ήταν ο αρχικός τους προορισμός και αξιοπρεπή διαμονή. Η απάνθρωπη, σε πρώτο χρόνο, αυτή πολιτική ήρθε και έρχεται αντιμέτωπη με ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης  που πέρα από τη διεκδίκηση αιτημάτων για την ελεύθερη μετακίνηση, ανοιχτά σύνορα και την αξιοπρεπή διαμονή χτίζει τις δικές του αντιδομές που απαντούν τόσο στις υπαρκτές υλικές ανάγκες των «εγκλωβισμένων» πλέον προσφύγων στην χώρα, αλλά πολύ περισσότερο λειτουργούν ως εστίες αγώνα για τη συνολική διεκδίκηση των αιτημάτων των προσφύγων αλλά και συνολικότερα για τη προβολή ενός κοινωνικού αντιπαραδείγματος. Ένα αντιπαράδειγμα στο πρότυπο της αλληλεγγύης και όχι της φιλανθρωπίας και των ΜΚΟ, οι οποίες δεν δίνουν ουσιαστικές απαντήσεις αλλά πολύ περισσότερο προσβλέπουν στην αυτόκεντρη ανάπτυξή τους μέσα από κρατικές επιχορηγήσεις.  Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε το πρόσφατο εγχείρημα της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης σε πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες. Ο Χώρος Στέγασης Προσφύγων City Plaza, από τις 22 Απριλίου που ξεκίνησε την δράση του, εφαρμόζει στην πράξη το πρόταγμα της ενότητας πέρα και έξω από εθνικούς διαχωρισμούς.

Παράλληλα στην επίθεση προς το προσφυγικό κόσμο η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει την εφαρμογή των μνημονιακών νόμων και μάλιστα σε νευραλγικά κομμάτια. Φυσικά εδώ λόγος γίνεται για το αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο που η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε. Ένα νομοσχέδιο που παράλληλα με τις συντάξεις πλήττει ακόμη περισσότερο την εργασιακή προοπτική της νέας γενιάς, καθιερώνοντας για αυτή μια κίνηση ανάμεσα στη ανεργία και την επισφαλή και ελαστική – μαύρη  εργασία. Εν τέλει ικανοποιεί τα πιο επιθετικά σχέδια της άρχουσας τάξης και των δανειστών, και γι αυτό αποτελεί όπλο καταστροφής των δικαιωμάτων εκατομμυρίων νυν ασφαλισμένων αλλά και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των επόμενων γενεών. Παρά τις κινηματικές αντιδράσεις και τα αγροτικά μπλόκα της πρώτης περιόδου, η στάση αποκλιμάκωσης του αγώνα από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ συνέβαλε στην ομαλή μετάβαση στη ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου από την κυβέρνηση. Ωστόσο τίποτα δε μπορεί να κριθεί σε αυτή τη ψήφιση εμείς θα διεκδικήσουμε για τη γενιά μας ένα άλλο εργασιακό μέλλον.

Πανεπιστήμιο

Το πανεπιστήμιο δεν είναι ξεκομμένο από αυτές τις εξελίξεις ενώ παράλληλα υφίσταται μία πιο κεντραρισμένη επίθεση. Δεν είναι ξένος στο φοιτητικό κόσμο ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου που το 2011 έρχεται να βαθύνει την αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (υποχρηματοδότηση, συγχώνευση τμημάτων κ.ο.κ). Η κυβέρνηση λοιπόν, προκηρύσσει τον  Εθνικό διάλογο για την Παιδεία, ο οποίος ξεκινάει σε μία συνθήκη ήδη υλοποίησης του νόμου Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου, καθώς και του επικείμενου σχεδίου Αθηνά II που πρόκειται να καταργήσει περεταίρω τμήματα και περιφερειακά Ιδρύματα. Αυτά τα δείγματα πολιτικής από πλευράς Υπουργείου και ο τρόπος διεξαγωγής του «διαλόγου» συναρτήσει των παρεμβάσεων από την Τρόικα, μας κάνει να θεωρούμε πως και το νομοσχέδιο Φίλη βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση, μη αναιρώντας τον πυρήνα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης όπως περιγράφεται στη συνθήκη της Μπολόνια.

Μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση που διέρχεται το πανεπιστήμιο, το φοιτητικό κίνημα οφείλει να αντεπιτεθεί στις παραπάνω πολιτικές. Ένα φοιτητικό κίνημα που παραμένει κατακερματισμένο, καθώς οι ριζοσπαστικές δυνάμεις του, βυθισμένες στην εσωστρέφεια τους, αδυνατούν να δείξουν έναν εναλλακτικό δρόμο απέναντι στον ατομικισμό που διακατέχει το πανεπιστήμιο, αλλά και τους ίδιους τους φοιτητές. Μεταξύ άλλων, η απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, η ελλειματική συζήτηση στο εσωτερικό των συλλόγων, οι παθογένειες των δόμων, οι αναθετικές πρακτικές στις σπάνιες Γ.Σ, με ευθύνη και των δυνάμεων της Αριστεράς και η ανεπαρκής σύνδεση με το κοινωνικό γίγνεσθαι τείνουν να αποτελούν κανόνα και όχι εξαίρεση.

Ωστόσο, για εμάς οι γενικές συνελεύσεις είναι εκείνος ο χώρος που καθένας και καθεμία από εμάς μπορεί να συναποφασίσει τόσο για ζητήματα που αφορούν τη σχολή του όσο και για τη γενικότερη κατεύθυνση του φοιτητικού κινήματος και τη σύνδεση του με τα ευρύτερα κοινωνικά και εργασιακά  κινήματα. Η δημοκρατία, η διευρυμένη συμμετοχικότητα, η οριζοντιότητα είναι εκείνα τα υλικά που θα οδηγήσουν στην αναζοπύρωση των γενικών συνελεύσεων και την επανοηματοδότηση των συλλογικών διαδικασιών.

Για εμάς η διαδικασία ανασυγκρότησης του φοιτητικού συλλόγου και του φοιτητικού κινήματος περνάει και μέσα από την ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς. Μιας διαδικασίας όσμωσης μεταξύ των αριστερών σχηματισμών που πατάει στην ανάγκη δημιουργίας ενός μαζικού αγωνιστικού, δυναμικού μετώπου της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς ικανού να απαντάει στην επίθεση αλλά παράλληλα να σκιαγραφεί και να δημιουργεί το θετικό πρόταγμα στο τώρα για το πανεπιστήμιο και τη ζωή μας γενικότερα.

Στο πλαίσιο αυτό για εμάς οι εκλογές είναι ένα πεδίο μέτρησης του σφυγμού του φοιτητικού κόσμου. Μία διαδικασία που δεν είναι για να αναμετρηθούν μεταξύ τους οι παρατάξεις αλλά στη βάση τους είναι μία δημοκρατική διαδικασία που καλούμαστε όλοι να «μιλήσουμε»  για το μέλλον που διαβλέπουμε τόσο για τη σχολή μας όσο και για εμάς τους ίδιους. Και αυτό γιατί αυτό που αποτυπώνει το εκλογικό αποτέλεσμα είναι ποιές πολιτικές αφηγήσεις μας συνέχουν. Και η εκλογική διαδικασία είναι για εμάς μία μάχη που πρέπει να δώσουν από κοινού οι ριζοσπαστικοί, αντικαπιταλιστικοί σχηματισμοί εντός των σχολών για να είναι αυτή η αφορμή και η συνέχεια μιας υπάρχουσας κινηματικού συντονισμού  και να συμβάλλει σε μία βαθύτερη πολιτική συνεννόηση που εν τέλει σταδιακά θα οδηγήσει και σε έναν σχηματισμό της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς ανά κοινωνικό χώρο.

Εντός του κοινωνικού μας χώρου, λοιπόν, αντιμαχόμαστε την πολιτική ΔΑΠ-ΠΑΣΠ που εμμένουν στη νοοτροπία της αποπολιτικοποίησης και της αδράνειας των φοιτητικών μας συλλόγων, καθώς και του BLOCO που από κοινού με τις προαναφερθείσες καθεστωτικές παρατάξεις υπερασπίζονται και υιοθετούν τις μνημονιακές πολιτικές και το νεοφιλελεύθερο δόγμα της μη εναλλακτικής (TINA).

Για εμάς, λοιπόν το φοιτητικό κίνημα και η νέα γενιά πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της όπως ακριβώς βλέπουμε να συμβαίνει στη Γαλλία, όπου η νεολαία αντιστέκεται στον αντεργατικό νόμο και είναι έτοιμη «να σκορπίσει τη στάχτη του παλιού κόσμου». Όπως και αυτοί έτσι και εμείς μπορούμε να επιλέξουμε να διεκδικήσουμε να ζήσουμε αλλιώς, να διεκδικήσουμε το πανεπιστήμιο των αναγκών μας και την κοινωνία των ονείρων μας.

Στις 18 ΜΑΗ συμμετέχουμε, στηρίζουμε, ψηφίζουμε ΑΡΕΝ και Πρωτοβουλία ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ.